ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ସେ ନିଜେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ, ଏହାର ପବିତ୍ର ଦ୍ୱୀପ, ସାଗର ଓ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ସହିତ, ବହୁବାର ଚକ୍ରାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ହରି ବିଦ୍ୟମାନ; କେବେ ଶିବ ଭାବରେ, କେବେ ଆଚ୍ୟୁତ ଭାବରେ। ଯେଉଁଠି ପୁରାଣ ପାଠ ହୁଏ, ସେଠି ହରି ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଦିନକୁ ଦିନ ରକ୍ଷାର ଉପାୟ ହୋଇଥାଏ। ପୁନି, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରର ବକ୍ତାଙ୍କପ୍ରତି ଯେଉଁ ଭକ୍ତି ଦିଆଯାଏ, ତାହା ପ୍ରୟାଗର ସମାନ ମନାଯାଏ। ହରିଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି କାରଣ ସେଇ ହେଉଛନ୍ତି ସଂସାର ରୂପୀ ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାରକାରୀ। ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ, ଏବଂ ଗୁରୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚତମ ସତ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଯେପରି ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସେପରି ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଏ। ମୋକ୍ଷ ଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଭ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ସମାନ କୌଣସି ନଦୀ ନାହିଁ। ଗଙ୍ଗା ସଂସାର ରୋଗକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ତେଣୁ ସେଉଁଠି ସଦା ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଇଁଠିରେ ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ପତିତ ମନାଯାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇଁଠି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଏହି ଦୁଇଁଠି ଚାହିଦା ପୂରଣରେ ସମାନ ଖ୍ୟାତି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଏହି ଦୁଇଁଠି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ତୁଳସୀ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର। ଯେଉଁଠି ରକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଲୋକେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଗଙ୍ଗା ଯେଉଁମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଲୋକେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଆସୁରି ଭାବ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଲୋକେ ଉଚ୍ଚତମ ପଦକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରେ, ମହାମୁନି, ଆପଣ ସଗରଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ସେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ-ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ଗୋ, ଭୂମି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ ଭୂଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ନିଜକୁ ସଫଳ ମନେ କରିଥିଲେ। ସେଠାର ଲୋକମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ, ମୁନି। ପୃଥିବୀ ଚାଷ ଛାଡ଼ି ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଉଥିଲା। ଅଧର୍ମ ନଶ୍ୱ ହେବା ପରେ, ଲୋକମାନେ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ଅହଂକାର ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଉପଜିଲା, ଯାହା ହାନି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। “ମୋ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ମହାଯଜ୍ଞ କରି ସମ୍ମାନ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ?”—ଏଭଳି ଅଭିମାନ ହେଲା। ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସାର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ଏଭଳି ଅତିରିକ୍ତ ଅଭିମାନ ଥିଲେ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି। ଏହି ଚାରିଟି ଗୁଣ ଯଦି କାହାରି ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ପଥରେ ଯାଏ। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି ହୁଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଥିଲେ କି ହେବ? ବିବାଦ ନିଜ ଶରୀରକୁ ନଶ୍ୱ କରେ ଓ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀକୁ ନାଶ କରେ। ଏହାକୁ ଜାଣ, ଧର୍ମାତ୍ମା, ଚାଫ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଓ ବାତାସ ମିଶିବା ପରି। କଠୋର କଥା କହିବା ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କୌଣସି ଶୁଭ ଫଳ ଦେଉନାହିଁ। ପ୍ରିୟଜନ, ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ନିକଟାତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯିବା ସମ୍ଭବ। ସେ ନିଜ ଧନ ନାଶ ପାଇଁ କୁହାଡ଼ି ହୋଇଯାଏ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।