ଏକ ଦିନ, ମହାମୁନିଙ୍କ ନିକଟରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବସିଥିଲେ। ତେବେ ମହାମୁନି କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ କଳୁଷିତ ଓ ଶୁଦ୍ଧିହୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୂଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ଓ ସଂଯମୀ, ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦିରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ସେହି ସୃଷ୍ଟି ମନସିକ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲା।" ତାପରେ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ମୋତେ ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ।" ମୁନି ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ଯିଏ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବ୍ରହ୍ମଣ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ, ସେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ, ନିୟମ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦୃଢ଼, ସେହିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ନେବାରେ ନୁହେଁ, ସେଉଁଠି କ୍ଷତ୍ରିୟ। ଯିଏ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ବୈଶ୍ୟ। ଯିଏ ବେଦ ଓ ନୀତି ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଶୂଦ୍ର।" "କେବଳ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଶୂଦ୍ର ଶୂଦ୍ର ହୁଏ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ହେଉଛି ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ସଂଯମ। ଲାଗାତାର କ୍ରୋଧରୁ ଧନକୁ, ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ତପସ୍ୟାକୁ, ଅହଂକାର ଓ ଅପମାନରୁ ଜ୍ଞାନକୁ, ଅବିଚାରରୁ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ।" "ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀ ଓ ଜ୍ଞାନୀ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି, ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କଲେ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯିଏ ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ନିଜକୁ ସଂଯମ କରିଛନ୍ତି, ସେହିଏ ମୁନି। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଯାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେହିଏ ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ବିଶ୍ୱାସ ବିନା ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ, ବିଶ୍ୱାସ ଆସିଲେ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କରିବା ଉଚିତ। ବିରାଗ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ, କିଛି ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" "ସଦା ପବିତ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠ ଓ ଶିଳ୍ପ ଗୁଣରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ରହିବା ଉଚିତ। ସତ୍ୟ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା ଓ ପବିତ୍ରତା—ଏହି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜୀବଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରାଯାଏ। ମିଥ୍ୟା ଅନ୍ଧକାରର ରୂପ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନମ୍ରତାକୁ ନେଇଯାଏ। ନରକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧକାରମୟ, ଏହିଏ ଏକ ଅନ୍ଧକାର ଲୋକ। ସେଠି ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆଚରଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ।" "ଦେହ ଓ ମନର ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଯେଉଁ ସୁଖ ସତ୍ୟ ସୁଖ ନୁହେଁ, ସେଠି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମିତି ରାହୁ ଗ୍ରସ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ସେହିପରି ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କର ସୁଖ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।" "ଏହିପରି, ଆପଣ ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ସୁଖ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାହିଁ। ଶୁଣାଯାଏ, ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ଏକାକୀ ଅଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ରୁଚି ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଶିବ, ଉମାଙ୍କ ପତି, କାମକୁ ନିଜ ଅଧୀନ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଧରିତ୍ରୀ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ନୁହେଁ; ଏହା ଅଧିକ ବିଶେଷ ଗୁଣ ନୁହେଁ।" "ମୁଁ ମନେ ମାନେ ନାହିଁ ଯେ, ନାରୀମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ; କାରଣ ଲୋକେ କହନ୍ତି, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଫଳ ରହିଛି: ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ସୁଖ ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା ଦୁଃଖ ଆସେ। ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ, ମିଥ୍ୟାରୁ ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି, ଧର୍ମରେ ନୁହେଁ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମୋହ, ହିଂସା, ମିଥ୍ୟା ଇତ୍ୟାଦିରେ ଆବୃତ; ସେମାନେ ପରଲୋକରେ ସୁଖ ପାଉନାହାନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ରୋଗ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି, ହତ୍ୟା, ବନ୍ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗନ୍ତି, ଭୂଖ, ତିରିଷ୍ଣା, କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦେହ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି। ବର୍ଷା, ବାୟୁ, ଅତି ତାପ୍ର, ଶୀତ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି; ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଧନ ହାନିରେ ମନୋବ୍ୟଥାରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି।" "ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୁଖ ସଦା ଅବିଚଳ, ଏଠି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଉଭୟ ଅଛି। ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମାଆ, ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ। ଏହିପରି, ସେହି ନାରୀ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ।" ଏପରି ମହାମୁନି ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଏହି ମହାତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ଓ ଜୀବନ ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁବାଦ କରିଦେଲେ।