ଶୁଣ, ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏବେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶଚୀପତିଙ୍କୁ ଏହାର ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିପସ୍ଚିନ୍ ନାମକ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ସମ୍ପନ୍ନତାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନାଯାନ୍ତି। ତୃତୀୟ ଚକ୍ରରେ ସୁଶାନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ପଞ୍ଚମ ଦେବତାର ରାଜା ବିଭାନା ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଆର୍ୟା ଆଦି ଉଚ୍ଚ କୁଳୀନ ଦେବମାନେ ଦେବତା ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମନ ଭଳି ଶୀଘ୍ର। ପୁରନ୍ଦରା ନାମରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଧାରୀ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନାର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବାଲି ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ସୁବାସନା ଆଦି ଦେବମାନେ ଦଶମରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ବିହୃଙ୍ଗୃମା ଆଦି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃଷ ଭାବରେ ସ୍ମରଣୀୟ। କ୍ରଭୁବନା ଦେବମାନେ ରାଜା ଭାବରେ ନାମିତ, ହରିନାଭା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ଦିବସ୍ପତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଏପରି ଭାବେ ମନୁମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ଏକ ସତ୍ୟ ରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନରେ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଚାଳାନ୍ତି। ଅନେକ ସ୍ରଷ୍ଟା ଅଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଗଣନା ଜାଣନ୍ତି। ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଗଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଚାରି ମନୁ ପରିଗତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମୋର ମହିମା ବହୁତ ବିଶାଳ। ଏପରେ ମୁଁ କ୍ରିୟା ରାଜ୍ୟକୁ ଯିବି; ମୋତେ ଶୁଣ। ଯେଉଁମାନେ କଥା କହନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏକ ଭାଗ ଭୂମିରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଖାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଶିକାରୀର ଅସ୍ତ୍ରରେ ପତିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଗୃହର ମଣ୍ଡପରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶିକାରୀ ତାଙ୍କର ବକ୍ର ହାତରେ ଧରି ନେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଓ କୁକୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ଶିକାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଗଲେ, ମହାପ୍ରଭୁ। ମୋତେ ଓ କୁକୁରକୁ ମଧ୍ୟ, ପରମ ଗତି ଦିଆଯାଇଛି। ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସଠିକ୍ ଉପାସନା କରି ଆଉ କଣ ଲାଭ ହେବ? ସେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରି, ହରିଙ୍କ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ। ସେମାନେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଯଦି ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ, ତେବେ ଦୁଃଖଦ ଜୀବନର ବନ୍ଧନ କିପରି ହେବ? ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଗତିକୁ ଯାନ୍ତି। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ମନ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୁନଃ ମାତାର ଗୋଦ ଦୁଧ ଚୁଷିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶରୀର ତଥା କଥା ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ଏହିପରି, ହରିଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଏକଠା ହୋଇଥାଏ, ଯେପରି ଜଳ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ହରିଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ସେ ଚେତନାର କାରଣ। ଯେଉଁ ଉପାସ୍ୟ, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟ ଭଳି ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠି ଅନ୍ୟ କଣ କହିବି, ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କିମ୍ବା ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ? ଏବେ ମୁଁ ଯୁଗମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ସମୟ ସୀମା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ଯୁଗମାନଙ୍କ ଉପାଦି ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପକାର ହୁଏ। ଏପରି, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଳୟ ଆସେ, ଭୂମିରେ କେବଳ ଧର୍ମ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।