ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ତୁଳସୀ ଚରଣରେ ସେବା, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି—ଏହି ସବୁ ଏହି ସଂସାରରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଜୀବନର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିବା; ଏହି ପୂଜା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ସାର। ହରିଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜିବା, ଏହିଏ ସତ୍ୟ ସୁଧା। ମୃତ୍ୟୁର ନଗର ଏଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୀପରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହିଏ ଦୁଇଜନ୍ମୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଆପଣ ଭୋଗ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ମହାପୁରୁଷ ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମନିବେଦନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଯିଏ ନମ୍ରମୁଦ୍ରା ଧାରଣ କରିଥିବା ଜନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ୨୧ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବାର ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ଜଳ କିମ୍ବା ଫଳ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ସମସ୍ତ ସଂସାରକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହିମାଶାଳୀ ହରି ବିଦ୍ୟମାନ। ସେଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ବସ୍ତୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ତାହାଁରେ ଗ୍ରହ, ପିଶାଚ, ଆଦି କେହି କଷ୍ଟ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ନିଜେ ବିଦ୍ୟମାନ। ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି କୌଣସି ଘରେ ପୁରାତନ ଧର୍ମ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ନାହିଁ, ତେବେ ଶୁଭ ଉପାୟରେ ଅର୍ଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେଘର ଶ୍ମଶାନ ସମାନ। ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ତାହାଙ୍କ ଶାଖା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆକୃତି ରୂପେ ବିବେଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଉପଲବ୍ଧି କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା ପାଠ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏକ ମହାସମ୍ବାଦ ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି—ସାବଧାନ ହୋଇ ଶୁଣ। ଏକ ସମୟରେ ବହୁତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସେଥିରେ ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ। "ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ସୃଷ୍ଟି କେମିତି ହେଇଥିଲା? ସେମାନେ କ’ଣ କରିଥିଲେ? ଦୟାକରି ସଠିକ୍ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତୁ। ଏବେ ଘଟୁଥିବା ଘଟଣାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଜଣା ଦୁଷ୍କର। ଯିଏ ଜାଣିଛି, ସେ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଆଜି ତୁମକୁ କହିବି—ଶୁଣ।" ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠିକୁ ଗଲେ। ଦେବମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ସହିତ ସେ ସୁଧର୍ମା ନାମକ ଆସନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯଥାଯଥ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ପୂଜା କଲେ। ମନରେ ବିସ୍ମୟ ଭରି, ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, "ହେ ମୁନି, ଯିଏ ଅଞ୍ଜଳି କରି ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ତାଙ୍କ ନାମ କହନ୍ତୁ। ସେ ଆମଠାରୁ ଉପରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ କିପରି ପ୍ରଭୁତା ପାଇଛି? ଦାନ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟାରେ କି ସେ ଏପରି କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି?" ସେ ଋଷି ନମ୍ରତା ସହିତ ପୂର୍ବ ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—"ଏକ ଦିନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚଉଦ ଜଣ ମନୁ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ହେ ବାସବ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମନୁ ଆଦି ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନାମ ମୁଁ କହିବି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ଉତ୍ତମ, ତାମସ, ରୈବତ, ଏବଂ ଆକ୍ଷୁଷ; ନବମ ହେଉଛନ୍ତି ଦକ୍ଷ ସାବର୍ଣି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ କ୍ଷେମ ନିମିତ୍ତେ ନିୟୋଜିତ; ତା’ପରେ ରୁଦ୍ର ସାବର୍ଣି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରେ ସ୍ମୃତିରେ ରହନ୍ତି ରୋଚମାନ।" ଏଭଳି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦେ ଭକ୍ତି, ତାଙ୍କର ମହିମା, ଏବଂ ପୂର୍ବ ମନୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଏହି କଥା ଅବିରତ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।