ଏହିପରି ଏକ ପବିତ୍ର କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତଙ୍କ ମହାର୍ଷି ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି ସେ ଦିନେ ଦିନେ ମାଧବଙ୍କ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ପରମ ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କଳ୍ୟାଣ ଓ ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାନ୍ତି। ଏହି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଓ ପରଲୋକର ସୁଖ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ହରିଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ପବିତ୍ର ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ, ଏହା ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା କଥନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ପାଇଁଥାନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଭକ୍ତମାନେ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏବେଁ ସଦା ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ, ଯାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଚରିତ୍ରର ହେଉ, ମୁଁ ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଗୋବିନ୍ଦ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ହରିନାମ ସ୍ମରଣ ହୁଏ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ। ମୋକ୍ଷ ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଥାଏ, ଯେଉଁଠାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏପରି ଏକ ଭକ୍ତ ଥିଲେ ଜୟଧ୍ୱଜ, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ସେ ଦୀପ ଦାନରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଆନୁଥିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କରୁଣାରେ ନିରତ ଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ। ଦୀପ ଦାନରେ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ନମସ୍କାରରେ ନିରତ ଓ ହରିଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏହି ସମୟରେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୀତିହୋତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ଗୃହ ପରିଷ୍କାର କରିବାରେ ନିରତ ଅଛ, ଏବଂ ଏହି ଦୁଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏତେ ଆଗ୍ରହ କାହିଁକି? ମୋ ପ୍ରତି ଯଦି ସ୍ନେହ ଅଛି, ତେବେ ଏହି ଗୁପ୍ତତମ ତଥ୍ୟ ମୋତେ କହ।" ଏହାପରେ ଜୟଧ୍ୱଜ ନମ୍ରତା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ମୋ ଜନ୍ମସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଜାଣିଛି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହେବେ।" ସେ କହିଲେ, “ଗତକାଲେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରୈବତ। ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅତି ନିନ୍ଦକ, କଠୋର ଓ ଅନୁଚିତ ବସ୍ତୁ ବିକ୍ରେତା ଥିଲେ। ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ଦେହ ଶିଥିଳ ଓ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ଶ୍ୱାସକଷ୍ଟ ଓ କାଶରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ନର୍ମଦା ତୀରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣରେ ମାତ୍ର ଲିନ ଥିଲେ, ସମ୍ପୃକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ସଦା ମହାପାପରେ ଲିନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱେଷରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ। ଅନେକ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅସଂଖ୍ୟ ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ସଦା ମଦ୍ୟପାନରେ ଆସକ୍ତ ଓ ବାଟ ବନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଏକ ନାରୀ ସହିତ ଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ରାତିରେ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗି ଏକ ପ୍ରେମିକା ସହିତ ଶୁଇଥିଲେ।” ଏହିପରି ଏକ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଶିକ୍ଷାଦାୟକ କଥା ହେଉଛି, ଯାହା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ପାପ ଦୂର କରି, ଭକ୍ତି ଓ ମୋକ୍ଷର ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ।