ଏକଥା ହେଉଛି—ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମ୍ରତାରେ ଶିର ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ମୁରାରି, ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର!” ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପରେ ନଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ଏକ ଏଛା ଚୟନ କର।” ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ଦେବଦେବ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ଏହି ଏଛା—ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିପାରିବି। ମୁଁ କିଟ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ସର୍ପ, ଦେମନ, ଭୂତ, ମାନବ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଉଛି, କେଶବ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହିଲେ।” ତାଙ୍କ ଏଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ, ଜଗତ୍ନାୟକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଶଂଖର ଧାରରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ଏହି ସହ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନ ହସି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ, “ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉ। ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବ। ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ପରେ, ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ।” ଏପରେ ଉତ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ଇଛାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଦୈନନ୍ଦିନ ମାଧବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଉତ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ପରମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ନାରାୟଣ, ଜଗତ୍ନାୟକ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ଏଠି ଓ ପରଲୋକର ସୁଖ ଚାହୁଁଥିବା ଜଣେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ରହିତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ଏହି ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ କହନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଭକ୍ତମାନେ, ମୁଁ ସେମାନେ ଉପରେ ନମସ୍କାର କରିବି; ସେମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଲୋକମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଭଲ ବ୍ୟବହାର କିମ୍ବା ଖରାପ ବ୍ୟବହାର ଯେଉଁଥିବା, ମୁଁ ସବୁବେଳେ ସେମାନେ ଉପରେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରିବି। ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେ ପୂଜା ଯୋଗ୍ୟ। ଗୋବିନ୍ଦ ଜଗତର ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ହରିଙ୍କ ନାମ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନେ ଉପରେ ନମସ୍କାର କରିବି। ମୁକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଅଛି, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଜୟଧ୍ୱଜ ନାମକ ଜଣେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିବେଦିତ। ସେ ଦୀପ ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ଲଗିଥାନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟାରେ ନିବେଦିତ। ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଫୁଲରେ ଭରିତ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେ ଦୀପ ଦେବାରେ ବିଶେଷ ଭକ୍ତି ରଖିଥିଲେ ଓ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅଟୁଟ। ସେ ସଦା ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ ଓ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ। ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୀତିହୋତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୋତେ କହ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ କ’ଣ ତୁମେ ଜାଣିଛ? ତୁମେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘର ସଫା କରିବାରେ ଲଗିଥିବା, ତଥାପି ଏହି ଦୁଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ଯଦି ମୋତେ ଆସକ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ମତ କହ।” ଏପରେ, ଜୟଧ୍ୱଜ ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ଜନ୍ମ ଠାରୁ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଜାଣିଛି, ଯାହା ଶୁଣିବାରେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ।