ମୁଁ ସେହି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେତନାକୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଯାହାଙ୍କୁ ମାପିପାରିବା ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ, ଅପାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଆଦି ଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ଧର୍ମର ପ୍ରେମୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗତ ଆସକ୍ତିରୁ ଦୂରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନିଜ ବାହୁରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟାରେ ଆସକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି। ମୁଁ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ରହିଛି; ବରଂ ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି, ସେଉଁଠି ମୋର ପୂଜା। ଏହି ଚିରଂଜୀବୀ ଦେବଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି, ମୁଁ କିପରି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରିବି? ହେ କୃପାସାଗର, ଭୟରେ ଆକୁଳ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ପୁନିପୁନି ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏଭଳି ଭାବରେ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମହିମାର ଭଣ୍ଡାର ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ, ହାର ଏବଂ ବାହୁଳତାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନାକରେ ମୁକ୍ତାର ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦେହକୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ପାଦ ତୁଳସୀ ଦଳରେ ପୂଜିତ ହୋଇ, ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଖି, ସେଠି ଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିର ଛୁଇଁ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ, “ହେ ମୁରାରି, ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର!” ଏବେ ସେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେଠି ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏ ମୋର ପ୍ରିୟ ଋଷି, ଏକ ବର ମାଗ।” ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତୁମ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦିଅ। ମୁଁ କୀଟ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ସର୍ପ, ଦାନବ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ମଣିଷ ଯେଉଁ ଜନ୍ମରେ ହେଉ, ହେ କେଶବ, ତୁମ କୃପାରେ ମୋର ଭକ୍ତି କେବେ ଅଡ଼ିଯାଉ ନାହିଁ, ତୁମ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ରହୁ।” ତାହାପରେ ଭଗବାନ୍ ଜଗତ୍ପତି କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ସେ ତାଙ୍କୁ ଶଂଖର କୋଣା ଛୁଇଁ ଦେଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଅଟୁଟ ଦେଖନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ହସି କିଛି ମଧୁର କଥା କହି, ତାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ହାତ ରଖିଲେ। “ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ; ସେଠି ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବେ। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା ପରେ ଅନ୍ତେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।” ଏହିପରି, ଉତ୍ତଙ୍କ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ନର-ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରେମରେ ପୂଜି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ନାରାୟଣ ଭକ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାନ୍ତି। ଯିଏ ଏଠି ଏବଂ ପରଲୋକର ଶୁଭ ଚାହାଏ, ସେ ଭକ୍ତିରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି କଥା ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ କହନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ଭକ୍ତମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଯୋଗ ହେଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ଟ ଯେହେଉଁ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ। ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି। ଗୋବିନ୍ଦ ସଂସାର ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଯିଏ ହରିନାମ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ। ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ମୋକ୍ଷ ରହିଛି, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏଠି ଜୟଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ଭକ୍ତଙ୍କ କଥା ଆସେ, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି। ସେ ଦୀପ ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କୃପାଶୀଳ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେ ବିଶେଷ କରି ଦୀପ ଦେବାରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ।