ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର, ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଉଭୟରୁ ପରେ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେ ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ। ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ। ମୁଁ ସେଠାରେ ଶରଣ ନେଇଛି। ସେ ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶାନ୍ତ, ଏବଂ ମୁଁ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ନିତ୍ୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ଅବିନାଶୀ; ମୁଁ ସେଠିକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଅଜ୍ଞାନର ପ୍ରଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ଗୀତିତ। ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ମୁଁ ସେଠିକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନର ଧନ, ଜ୍ଞାନରେ ନିଶ୍ଚିତ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ; ମୁଁ ସେଠିକୁ ପୂଜା କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଳିଦାନର ନାୟକ ରୂପେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ମୁଁ ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଯିଏ ଚିନ୍ତା ଓ ଭାଷାର ଅଗୋଚର, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ। ଯାହାର ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରେ, ଯିଏ ଅପରିମାପ୍ୟ, ମୁଁ ସେଠିକୁ ଶରଣ ନେଇଛି। ମୁଁ ସେ ପ୍ରଥମ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ, ତୃପ୍ତିଦାତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଧର୍ମ ପ୍ରେମୀ, ଇଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା, ଅସଙ୍ଗ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବାହୁଦେ ଧାରଣ କରିଥିବା, ରାଗରହିତ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଏହାକୁ ପୂଜା କରେ ନାହିଁ, ଯାହା କଥା କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, କିନ୍ତୁ ଯାହା ଜ୍ଞାନର ବିଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ ଓ କଳ୍ପନାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଦେବତାମାନେ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି; ତେବେ ମୁଁ କିପରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରିବି? ହେ କୃପାର ସାଗର, ମୋ ଭୟଭୀତ ହୃଦୟକୁ ରକ୍ଷା କର; ପୁନଃପୁନି ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏହିପରେ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀହରି, ମହାମହିମାର ଧାମ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ, ହାର ଓ ବାହୁବଳୟ ପିନ୍ଧି, ଅତି ଶୋଭାମୟ ଦେହରେ ନାକରେ ମୋତି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚରଣ ଉପରେ କୋମଳ ତୁଳସୀ ଦଳରେ ପୂଜିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠୀ ଭୂମିରେ ଲୁଟି ପଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ। "ହେ ମୁରାରି, ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବର ଚୁନ, ପ୍ରିୟ।" ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଜନାର୍ଦନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତୁମେ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦିଅ।" "କୀଟ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ସରୀସୃପ, ଦାନବ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଉ, ହେ କେଶବ, ତୁମ କୃପାରେ ମୋର ଅଚଳ ଭକ୍ତି ତୁମେ ଉପରେ ହେଉ।" "ତଥାସ୍ତୁ," ବୋଲି, ଜଗତ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ଶଂଖର ଧାରରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠୀ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ଜନାର୍ଦନ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ହସି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ, "ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ, ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବ। ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ପରେ, ଅନ୍ତେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ।" ତାପରେ, ଉତ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ହରିପ୍ରତି ପରମ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ଘୋଷିତ। ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରତିଦିନ ମାଧବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଜେଉଁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ନାରାୟଣ, ଜଗତ୍ର ଭଗବାନ୍, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାନ୍ତି। ଯିଏ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ପାପ କୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ପବିତ୍ର, ଏବଂ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଏହିକୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ କହନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଭକ୍ତମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଲୋକ ମୋକ୍ଷ ପାଉଥାନ୍ତି। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।