ଏକ ଭକ୍ତ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ—ସେ ମହାପ୍ରଭୁ ଯିଏ ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଧନୁଷ୍, ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କଲେ ମହାଦୁଃଖକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଭକ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଯିଏ ଆଦିଦେବ, ଯାହାଙ୍କ ରୋଷରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ହୁଏ। ସେ ଭକ୍ତ ପୁନି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ—ଯିଏ ପୁରାତନ, ଶୁଦ୍ଧ, ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ, ଏବଂ ଅପାର ତେଜର ଧାମ। ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ଏଇ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜ୍ଞାତ, ଆଦିହୀନ, ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳକାରଣ, ପ୍ରଭୁ ମୋରୁ ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ସେ ଅମୃତମୟ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ହେଉଛନ୍ତି, ପରମାତ୍ମା, କୃପାର ସାଗର—ତାଙ୍କଠାରୁ କୃପା ମିଳିବା ପାଇଁ ଭକ୍ତ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଲେ। ଭକ୍ତ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱ, ତୁମ ପରେ କିଛି ନାହିଁ, ହେ ପରମାତ୍ମା। ନିର୍ମଳ, ଦୋଷରହିତ, ଅପାର, ଏହି ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଭଲମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେହରେ ଆତ୍ମା ପରି ଦୃଶ୍ୟମାନ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏକମାତ୍ର। ଯେଉଁମାନେ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସେଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ସେଇ ଅପାର, ଆଦିହୀନ, ଆଧାର ଓ ଆଧୃତ ଦୁହିଁର ସ୍ୱରୂପ। ଏହି ପ୍ରଭୁ ହୃଦୟ ଗୁହାରେ ବସନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ସେ ଶବ୍ଦସ୍ୱରୂପ, ଶବ୍ଦର ବୀଜ, ଓଂକାରର ତତ୍ତ୍ୱ, ଅବିନାଶୀ। ସେ ଅଜର, ସାକ୍ଷୀ, ମନ ଓ ବାଣୀର ଉପରେ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଚେତନା, ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ଧୃତି ଏହି ସବୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି। ଏଭଳି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ। ଭକ୍ତ ପୁନପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ—“ମୁଁ ପୁନି, ପୁନି, ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ। ଯାହାଙ୍କ ନାମ କଳ୍ମଷ କୁ ନାଶ କରେ, ସେଇ ଅପାର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ସମସ୍ତରୁ ଅଲଗା, ପରମ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତାହାକୁ ପୂଜା କରେ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ହୃଦୟ କମଳରେ ବସିଥିବା ପରମକୁ ପୂଜା କରେ। ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ଉପାଧି ରହିତ, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଲି। ସର୍ବପୂଜ୍ୟରୁ ବଡ଼, ଶାନ୍ତ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଲି। ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ନିତ୍ୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଜ୍ଞାନର ପ୍ରଭାବ ରହିତ, ସେ ପରମାତ୍ମା ଭାବରେ କୀର୍ତ୍ତିତ। ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବୋପରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ଜ୍ଞାନରେ ନିଶ୍ଚଳ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଯଜ୍ଞପତି ସ୍ୱରୂପରେ ତୁମେ ଦେଖାଯାଉଛ। ଏହି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅପାର ଶକ୍ତିମାନ, କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଭୂବନର ଧାରଣା, ସେଇ ଅପାରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଲି। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟିଦାତା ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଧର୍ମପ୍ରେମୀ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଅସଙ୍ଗ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଉପରେ, ସମସ୍ତକୁ ବାହୁଦେଇ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଆସକ୍ତି ରହିତ। ମୁଁ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଯାହାକୁ ଉପାସନା କରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନର ବିଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ ଏବଂ କଳ୍ପନାରେ ନିଶ୍ଚଳ ତାହାକୁ ଉପାସନା କରେ। ଦେବଗଣ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି, ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ କିପରି ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ବୁଝି ପାରିବି? ହେ କୃପାର ସାଗର, ଭୟଭୀତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ପୁନପୁନି ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏପରେ, ମହାପ୍ରଭୁ, ତେଜର ଧାମ, ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ, ହାର, ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି ଦେଖାଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ନାକରେ ମୋତି ରହିଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦେହର ଉଜ୍ଵଳତାକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଚରଣ ମୂଳେ କ୍ଷୀରସାଗରର ତୁଳସୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।