ତୁମ ଦୟାରେ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ପାପର ଅଭୟ ଅଭରଣକୁ ଛାଡି ପାରିଛି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପାପ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ଏହିଯୋଗୁଁ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ମୋର କୃତ କୌଣସି ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କର। ତିନିଥର ବଳୟ ପରିକ୍ରମା କରି, ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହିପରେ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘିରିଥିବା ସେ, ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ହାତ ଯୋଡି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ, ଉକ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହିଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—ଉକ୍ତଙ୍କ କେଉଁ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ବର ପାଇଥିଲେ? ପଦପଦ୍ମର ଜଳର ମହତ୍ବ ଦେଖି, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ମୁଁ ସେହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଧନୁଷ ଓ ଖଡ୍ଗଧାରୀ, ସ୍ମରଣ କଲେ ବଡ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶରଣଦାତା। ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେହି ଆଦିଦେବ, ଯାଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଯିଏ ସଂସାରକୁ ଲୟ କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ସେହି ପୁରାତନ, ଶୁଦ୍ଧ, ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା, ତେଜର ଭଣ୍ଡାର। ସେହି ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାନ୍ତି, ଅନାଦି, ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତର କାରଣ, ସେ ମୋପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍ତୁ। ନିତ୍ୟ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, କୃପାର ସାଗର, ମୋତେ ଏକ ବର ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ତୁମ ପରେ କିଛି ନାହିଁ, ହେ ପରମାତ୍ମା। ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ, ଅପାର, ଯେଉଁଠିକି ଭଲ ଲୋକେ ସତ୍ୟ ରୂପେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଏକ ଭଗବାନ୍ ନାନା ଦେହରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସେହି ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଯାଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥିତ। ଅପାର, ଅନାଦି, ଆଧାର ଓ ଆଧୃତ ଉଭୟର ରୂପ। ଯିଏ ହୃଦୟ ଗୁହାରେ ବସନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ଯାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି। ଶବ୍ଦସ୍ୱରୂପ, ଶବ୍ଦର ବୀଜ, ବ୍ୟାଖ୍ୟାତ ଓଁକାର ତତ୍ତ୍ୱ, ଅବିନାଶୀ। ଅଜର, ସାକ୍ଷୀ, ବାଣୀ ଓ ମନର ପରାଂତର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଚେତନା, ଶକ୍ତି, ବଳ, ଧୃତି—ସବୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ତଥା ତାହାରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ନିତ୍ୟ। ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କରେ, ପୁନି ପ୍ରଣାମ କରେ, ଏବଂ ପୁନିଥରେ ପ୍ରଣାମ। ଯାଙ୍କ ନାମ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ସେହି ଅପାର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ସମସ୍ତରୁ ଅଲଗା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସର୍ବାଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେହିକୁ ପୂଜା କରେ। ଏବଂ ତିନି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରୁ ପରେ, ହୃଦୟ ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରେ। ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ଉପାଧିରୁ ମୁକ୍ତ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ନାମେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ—ସେଠାରେ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି। ସମସ୍ତ ପୂଜାର ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ଶାନ୍ତ, ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି। ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ନିତ୍ୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅଜ୍ଞାନର ପ୍ରଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଗୀତିତ। ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞପତି ଭାବରେ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ। ଏହି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।