ଗୁଳିକା ନିଜ ହାତ ଯୋଡି କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ବାରମ୍ବାର ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, “ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଏବେ ପଶ୍ଚାତାପରେ ଦগ୍ଧ ହୁଏଥିବା ସେ ଶିକାରୀ ନମ୍ର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ମୋ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ କିପରି ପୁନଃ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବି? କାହାଠାରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେବି, ହେ ପ୍ରଭୁ? ଏଠି ଏତେ ଅନେକ ପାପ କରିଛି, ଏହା ପରେ ମୋ ଗତି କ’ଣ ହେବ? ଏହି ପାପର ପ୍ରତିକାର ପାଇଁ କିଛି କରିନାହିଁ, ତେଣୁ ମୋ ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ ହେବ, ମୋ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମ କ’ଣ ହେବ? ମୁଁ ଏହି ପାପର ଫଳ କେତେ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗିବି, ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ମୁଁ କେତେ ଦୀଘର୍ଷମୟ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବି?” ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଓ ପଶ୍ଚାତାପର ଅଗ୍ନିରେ ଭିତରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଶିକାରୀ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତା’ପରେ ଜ୍ଞାନୀ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଚରଣାମୃତ ପ୍ରଭାବରେ, ଶିକାରୀ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆରୋହଣ କରି, ମୁନିଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମହାପାପର ଅବରଣ ଉତ୍ସାରିତ ହୋଇଛି। ଏହିପରି ଭାବେ, ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ତେଣୁ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏହିପରେ, ସେ ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏବଂ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହି, ସେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତା’ପରେ ହାତ ଯୋଡି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦାନର ପ୍ରଭାବରେ, ଉକ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚତମ ବିଷ୍ଣୁଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଜିଜ୍ଞାସା ହେଲା—ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଉକ୍ତଙ୍କ କିପରି ଦାନ ପାଇଥିଲେ? ଚରଣାମୃତର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, “ମୁଁ ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ଯିଏ ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଧନୁଷ୍, ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କଲେ ମହାଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯାଁଙ୍କ ରୋଷରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି। ମୁଁ ପୁରାତନ, ନିର୍ମଳ, ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ଯିଏ ଶ୍ରୀର ଖଜାନା। ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଆଦିହୀନ, ସମସ୍ତ କାରଣ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେହି ପ୍ରଭୁ ମୋପରି କୃପା କରନ୍ତୁ। ଚିରଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା, ପରମାତ୍ମା, ଦୟାର ସାଗର, ମୋତେ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ, ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ; ତୁମଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, ହେ ପରମାତ୍ମା। ନିର୍ମଳ, ପ୍ରମାଣାତୀତ, ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାନ୍ତି। ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ବିଭିନ୍ନ ଦେହରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ସେହି ଏକକୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଯାଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ ଅପରିମିତ, ଆଦିହୀନ, ଆଧାର ଓ ଆଧାରିତର ଏକାକାର ରୂପ। ଯିଏ ହୃଦୟଗୁହାରେ ବସିଥିବା ଦେବ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି। ଶବ୍ଦ ସ୍ୱରୂପ, ଓଂକାରର ମୂଳ, ଅବିନାଶୀ, ଅଜର, ଦ୍ରଷ୍ଟା, ମନ ଓ ବାଣୀର ଅଗୋଚର। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଚେତନା, ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧୃତି—ଏସବୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ଓ ଏହାରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ। ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ। ଯାଙ୍କ ନାମ ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେହି ଅପରିମିତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ସମସ୍ତରୁ ଅଲଗା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।” ଏଭଳି, ଶିକାରୀ ଓ ଉକ୍ତଙ୍କଙ୍କର ନିଷ୍କଳୁଷ ଭକ୍ତି, ପଶ୍ଚାତାପ ଓ ଶରଣାଗତି ଦ୍ୱାରା, ଦିବ୍ୟ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ପରମ ଶାନ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।