ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସହଯୋଗରେ ରହିଥାଏ; ଏଠିଏ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ମୃତଦେହର ମୁଖରେ ଘୃତ ଦେଇ ଭୋଜନ ଅର୍ପଣ କରିବା ପରେ, ଲୋକମାନେ ତାହାର ଅଂଶ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଧର୍ମ, ଅଧର୍ମ, ଧନ, ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟ କେହି ମଧ୍ୟ ସଦା ରହି ନଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ନେକ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଆସକ୍ତି ଦୀରେ-ଦୀରେ କମିଯାଏ। ଧନ ସଞ୍ଚୟ ଓ ଦାନ କରିବାରେ ଲୋକମାନେ ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ଚିନ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଉ କେବେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ଏହା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ବ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରୟାସ କରିଥାନ୍ତି। ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ଭାବେ କାମ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ପାପର ଫଳ କେବଳ ଜଣେ ମୂଢ଼ ଲୋକ ଏକାକି ଭୋଗ କରେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୁଳିକା ଦୂଃଖିତ ହୋଇ ହାତ ଯୋଡ଼ିକରେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “ମୋତେ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଶିକାରୀ, ଯିଏ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏବେ ଅନୁତାପ କରୁଥିଲେ, ସେ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏବେ ମୁଁ କିପରି ପୁନି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବି? କିଏ ମୋର ଶରଣ? ଏଠି ଏତେ ପାପର ଜାଲ ବୁନିଛି, ମୋତେ କେଉଁ ଦଶା ମିଳିବ? ମୁଁ ଏହି ପାପର ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ କରିନଥିଲି; ମୋର ଭାଗ୍ୟ କଣ ହେବ, କିମ୍ବା ଆଗାମୀ ଜନ୍ମ କଣ ହେବ? ମୁଁ ଏତେ ଭୟଙ୍କର କାମ କରିଛି, କେତେ ଜନ୍ମ ଧରି ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗିବି?” ଏଭଳି ଅନୁତାପର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇ, ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାପରେ, ପଣ୍ଡିତ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ଜଳ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଏହା ପରେ ଶିକାରୀ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ମହାପାପର କବଚରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି। ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପାପ ସମୂଳେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଆପଣ ମୋତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚାଇଛନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି; ମୋର କୃତ୍ୟକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘିରି ରହି, ସେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହିପରି ଦୟାର ଫଳରେ, ଉକ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଏଉଁ ଉକ୍ତଙ୍କ କିପରି ଦୟା ପାଇଥିଲେ? ତିନି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣାମୃତର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ମୁଁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଧନୁଷ୍, ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କଲେ ମହାଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶରଣ। ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ଯାଁଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଯିଏ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଲୟ କରନ୍ତି। ମୁଁ ପୁରାତନ, ପବିତ୍ର, ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ, ତେଜର ଭଣ୍ଡାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି। ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜଣାଯାଉଥିବା, ଆଦିହୀନ, ଏକ, ସମସ୍ତର କାରଣ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ। ଶାଶ୍ୱତ, ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ, ଦୟାର ସମୁଦ୍ର, ସେଇ ପରମାତ୍ମା ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ, ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ; ଆପଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ହେ ପରମାତ୍ମା। ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ, ଅପାର, ଏହି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭଲ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଅନେକ ଦେହରେ ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସେଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଯାଁଠୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ଯାଁଠି ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ।” ଏଭଳି ଉକ୍ତଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥିଲେ।