ଏହି ଗାଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ଭାବରେ ଦେଖିବାର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମୋ ପାଇଁ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭକ୍ତ। ଏମିତି ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମହିମାକୁ ମୁଁ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବିନାହିଁ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହବାନ୍ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେଇଁ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତ। ଯଦି ତୁମେ ମୋର ରୂପରେ ଧ୍ୟାନରତ ରୁହ, ତେବେ ତୁମେ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଭଗବାନ ଦେବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ବିଧିମାନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ। ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ତେଣୁ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ମନରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ଆଶା ଥାଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେଥିରେ ସଫଳତା ମିଳେ। ଏହିପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—ପ୍ରଭୁଭକ୍ତିର ମହିମା ବିଷୟରେ ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହଁ? ଏଥିପରେ, ସେ ପୁନି ସଂଯମ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ସନକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏ ବିଦ୍ୟାବାନ, ଦୟାକରି ମୋତେ ସେଇ ଉପଦେଶ ଦିଅ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦାୟକ, ଧାର୍ମିକ, ପାପ ନାଶକ ଓ ମଙ୍ଗଳକର। ଯାହା ସମସ୍ତ ରୋଗ ଶାନ୍ତ କରେ ଓ ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧିର କାରଣ ହୁଏ।" ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି—ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଳନ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ପୁଣ୍ୟ ଆଶା କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଋଷିମାନେ ସେଠାରେ ଯାଇ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଯମୁନା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମିଳନ ମଙ୍ଗଳଦାୟକ। ଏହି ସଂଯୋଗ ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଦୁର୍ଗତି ନାଶ କରେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ମହାମୁନି, ପ୍ରୟାଗ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗାର ଏକ ଫୋଟା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ ତାଙ୍କର କରାଯାଇଥିବା ପୁଣ୍ୟର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରିବା ମାତ୍ରେ ପାପ ମୁଚିଯାଏ, ତେଉଁଠି ଯଦି କେହି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ସହ କରେ, ସେ ଅବଶ୍ୟ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ଷୁ ଅର୍ପଣାର ଅଧଃଅର୍ଧ ତଳେ ଉଜ୍ୱଳ ଅଛି—ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସଦୃଶ ଗୁଣ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରୁ ଦେବମାନେ ମହାଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ପରମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ତୀର୍ଥରେ ଭଗବାନ ନିଜେ ବିରାଜିତ, ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋ ଶରୀରର ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରେ କେହି ଦେବତା ସମାନ ହୁଏ। ଗଙ୍ଗା ଜନିତ ମୃତ୍ତିକା ଅମୃତ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଦାନ କରେ। ଧର୍ମପ୍ରଚାରକ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯିଏ ଏହି ମୂଳ ମାଥାରେ ଧରି ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଆଶା କରୁଥିବା ମାନବ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ପାଇଥାଏ। ଏଠି ଏପରି ମହିମା—ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେନାହିଁ, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ କିପରି କହିପାରିବେ? ଏହି ସଂଯୋଗରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯଦି ଭକ୍ତି ନାହିଁ। ତୁଳସୀ ଓ ହରିଗୁଣଗାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକ ପାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମେଷ, ବୃଷ, ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ଏଭଳି ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, କାୱେରୀ, କାଳିନ୍ଦୀ, ବହୁଦା ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହିମାରେ ଅଙ୍ଗୀକୃତ।