ଏହି ପ୍ରକାର ଲୋକମାନେ କେତେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଗଣିଲେ ମଧ୍ୟ କହିପାରିବା ନୁହେଁ। ଏହିପରେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୌବୀର ରାଜାଙ୍କର ନଗରକୁ ଯାଇଥିଲା। ସେହି ସହରଟି ବଜାର ଓ ବିପଣିରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନଗର ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ସୁନା ଶିଖରରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ଏହି ସହରକୁ ଦେଖି ଶିକାରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ଚୋର, ଚୋରି କରିବାର ଲୋଭରେ, ସେହି ସହରର ଅନ୍ତର୍ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲା—ଉତ୍ତଙ୍କ ନାମକ ଏକ ମହାତପସ୍ବୀ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲେ। ଏହି ଶିକାରୀ, ଯିଏ ଚୋରିକୁ ବାଧା ଦେଉଥିଲା, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲା। ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଦେଖି, ଉତ୍ତଙ୍କ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ, “ମୁଁ କଣ ଅପରାଧ କରିଛି? ମତେ କହ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ମୃଦୁ ଭାବରେ କହେଁ, ନିଷ୍ପାପ ଲୋକମାନେ କେବେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅକାରଣରେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତିନାହିଁ। ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ରହନ୍ତି, ରାଗ-ଦ୍ୱେଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ। ଏପରି ମଣିଷକୁ ସବୁବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଣିଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚନ୍ଦନ ଗଛକୁ କାଟିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଆଖୁଡ଼ିକୁ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଦେଇଥାଏ। ଯଦିଓ ସେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ତଥାପି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି। ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମିକଙ୍କୁ କେବେ ସମାନ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତି ହୁଏନାହିଁ। ଏହି ସଂସାରରେ ଶିକାରୀ, ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକ, ଓ ନିନ୍ଦାକାରୀମାନେ ଅକାରଣରେ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାନ୍ତି। ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ, ଓ ଧନ ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ସହିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେସବୁକୁ ଛାଡି, ଏକା ଚାଲିଯାନ୍ତି। ‘ଏହା ମୋର’ ବୋଲି ଭାବିବା ମାନବମାନେ ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି। ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସହିତ ରହିଥାଏ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ମୃତ ଦେହର ମୁଖରେ ଘୃତ ପକାଇ ଭୋଜନ ଦେଇଲେ, ସେଠାରେ ଏହାର ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଧର୍ମ, ଅଧର୍ମ, ଧନ, ପୁଅ, ବା ପରିବାର କେହି ଅନ୍ତିମେ ସାଥ ରହେନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମକାମୀ, ସେମାନଙ୍କର ଆସକ୍ତି ଶୀଘ୍ର କମିଯାଏ। ଧନ ସଞ୍ଚୟ କିମ୍ବା ଦାନ କରିବାରେ ଲୋକମାନେ ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ଚିନ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହିପରି ଧୃଢ ମନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଚିନ୍ତାରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ। ତେଣୁ, କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଜାଣେ କିଏ କେବେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ହେବେ; ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ। ତଥାପି ଲୋକମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଶ୍ରମ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ପାପର ଫଳ କେବଳ ଏକ ମୂଢ଼ ଲୋକ ଏକା ଭୋଗ କରେ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଗୁଳିକା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏବେ ଶିକାରୀ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପରେ ଭରିଆ, କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୋ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏବେ ମୁଁ କେମିତି ପୁନଃ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବି? ମୁଁ କାହାପାଖରେ ଶରଣ ନେବି, ହେ ପ୍ରଭୁ? ଏଠାରେ ଏପରି ଅନେକ ପାପ କରିଛି, ମୋର ଅବସ୍ଥା କଣ ହେବ? ଏହି ପାପର ପ୍ରତିକାର ପାଇଁ କିଛି କରିନାହିଁ; ଏହା ପରେ ମୋର ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ, ଆଗାମୀ ଜନ୍ମ କ’ଣ ହେବ? ଏବଂ ଏହି ପାପର ଫଳ କେତେ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ଭୋଗିବି?” ଏପରି ଅନୁତାପର ଅଗ୍ନିରେ ଭିତରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ସେଇଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତା’ପରେ ଜ୍ଞାନୀ ଉତ୍ତଙ୍କ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାଦୋଦକ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଏହା ପରେ ଶିକାରୀ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆରୋହଣ କରି, ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ...