ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସେବନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦିଓ ସମାଜରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି, ତଥାପି ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହରିଙ୍କ ସେବା ଏପରି ଏକ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ପାଇପାରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ସୁଖ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି, ମନେ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦିଏ। ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶରଣାଗତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ପାଠ ମଧ୍ୟ ଆସିଛି—ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନୀ କିମ୍ବା ଧନ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଶତ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗାଁଠି ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମରେ ସବୁବେଳେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଗଣିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଜଣାଯିବ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଏକ ଦିନ ଏକ ଶିକାରୀ ସବୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ବଜାର ଓ ଦେବନଗରୀ ସଦୃଶ ଗଢ଼ିଥିବା ସୌଭୀର ରାଜାଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲା। ସେଠାରେ ସୁନାର ଶିଖର ଦେଖି ଶିକାରୀ ଖୁସି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଚୋର ଚୋରିର ଲୋଭରେ ନଗରର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସେଠାରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଉତ୍ତଙ୍କ ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲା। ଏହି ଚୋର ଯେତେବେଳେ ଚୋରିରେ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଉତ୍ତଙ୍କଙ୍କୁ ଦେଖିଲା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଦୌଡ଼ି ଆସିଲା। ଉତ୍ତଙ୍କ ଏହା ଦେଖି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ, "ମୁଁ କଣ ଦୋଷ କରିଛି? ମୋ ପ୍ରତି ତୁମେ କାହିଁକି ଏଭଳି କରୁଛ? ଭଲ ଲୋକମାନେ କେବେ ଅକାରଣେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ମନରେ ରହନ୍ତି, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତାରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।" "ଚନ୍ଦନ ଗଛକୁ କାଟିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଖଡ଼ିକୁ ସୁଗନ୍ଧ ଦିଏ। ଯଦିଓ ଏହା ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ତଥାପି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭଲ ଲୋକମାନେ ସମୟେ ସମୟେ କ୍ଷତି ଭୋଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମାନ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ନୁହେଁ। ଏହି ସଂସାରରେ ଶିକାରୀ, ମାଛଧରା, ଓ ନିନ୍ଦକମାନେ ଅକାରଣରେ ଶତ୍ରୁତା କରନ୍ତି।" "ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଜନୀ, ଓ ଧନ ପାଇଁ ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ସହିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେଠାକୁ ଛାଡ଼ି ଏକା ଯାଇଯିବାକୁ ପଡ଼େ। 'ଏହା ମୋର' ଭାବନା ନିରର୍ଥକ ଭାବେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଥାଏ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ମୃତ ଲୋକଙ୍କର ମୁଁହେଁ ଘୃତ ଦେଇ ଭୋଜନ ଦେଇଲେ, ତାହା ସେମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ ପୁଣ୍ୟ, ପାପ, ଧନ, ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ—କିଛି ଅନ୍ତେ ରହିଯାଏ ନାହିଁ। ନିତ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଅଭିଲାଷ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଧନ ସଂଗ୍ରହ କିମ୍ବା ଦାନ ନେଇ ଲୋକେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏପରି ଭାବେ ଧୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।" "ଏହିପରି ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ନିରର୍ଥକ ଚେଷ୍ଟା କରିଥାନ୍ତି। ବଡ଼ ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏକ ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଏକା ଏହାର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାଏ।" ଏଭଳି ଉତ୍ତଙ୍କ ଋଷି ତାଙ୍କର ଶାନ୍ତ, ଗମ୍ଭୀର ଓ ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଜୀବନର ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।