ହରିଙ୍କର ନାମ ଏକାକି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱତ୍ କରିଦିଏ । ଯେଉଁ ଲୋକ ହରିଙ୍କ ନାମକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥାଏ, ସେକୁ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ଭାବରେ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସେମାନେ ଶ୍ମଶାନ ଭଳି ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକଥର ବି ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଯେଉଁମାନେ ଗାଈ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏପରି ଲୋକ ଯଦି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ପୂଜା ଫଳଶୂନ୍ୟ ହୁଏ । ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି, ଏପରି ପୂଜା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ନିଜେ ନଶ୍ୱତ୍ କରିଦିଏ । ତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱେଷୀ ବୋଲି କହନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ୍, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଂଶ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ କେବେ ମନ୍ଦ ଚିନ୍ତା ଆସିପାରିବ ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ପାପ ଚିନ୍ତା ମାତ୍ର ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନଶ୍ୱତ୍ ହୋଇଯାଏ; ଦୁଷ୍ଟତା ସେଠାରେ ରହିପାରେ ନାହିଁ । ଯଦି ଚଣ୍ଡାଳ ବି ହେଉ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ନିଜେ ପ୍ରକୃତ ଉତ୍ତମ ହୁଏ । ହରିଙ୍କ ସେବା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାଏ । ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରେ । ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ଶୁଭ୍ର ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି । ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ । ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ନିଜକୁ ସମର୍ପିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାଶ୍ୱତ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏହି କଥା ଯିଏ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱତ୍ ହୁଏ । ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି—ଯିଏ ସଦା ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ କିମ୍ବା ଧନ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯିଏ ସହସ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଈ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ସଦା ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି—ଏପରି ଲୋକମାନେ ସଂଖ୍ୟାରେ ଅନେକ, ଦଶକୋଟି ବର୍ଷ ଗଣିଲେ ବି ତାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ହେବ ନାହିଁ । ଏମିତି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଏକଦିନ ସବୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରାଜା ସୌବୀରଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲା । ଏହି ନଗର ବଜାର ଓ ଶୋଭାରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ନଗର ସମାନ ଲାଗୁଥିଲା । ସୁନା ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିବା ସେହି ନଗରକୁ ଦେଖି ଶିକାରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା । ଚୋର, ଚୋରି ପାଇଁ ଲୋଭରେ, ସେହି ନଗରର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା । ସେଠାରେ ସେ ଉତ୍ତଙ୍କ ନାମକ ଏକ ମହାତ୍ମାକୁ ଦେଖିଲା, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସେବାରେ ଲିନ୍ ଥିଲେ । ଚୋରିରେ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଏହି ମହାତ୍ମାକୁ ଦେଖି, ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଅହଂକାରରେ ଏଗିଯାଇଲା । ଉତ୍ତଙ୍କ ଦେଖିଲେ ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ସେ ଶିକାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି କଣ ଅପରାଧ କରିଛି? ମତେ କୁହ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ । ଭଦ୍ର ଲୋକମାନେ କାରଣ ବିନା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି ନାହିଁ । ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଲୋକ ଶାନ୍ତ ମନରେ କେବେ ଶତ୍ରୁତା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ । ଚନ୍ଦନ ଗଛକୁ କାଟିଦେଲେ ବି, ତାହା ଆଖୁଡ଼କୁ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଦେଇଥାଏ । ସେ ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ତଥାପି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତି । ଏହିପରି ଦୁଃଖ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଲୋକଙ୍କୁ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ସମାନ କିମ୍ବା ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ନୁହେଁ । ଏହି ସଂସାରରେ ଶିକାରୀ, ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକ ଓ ନିନ୍ଦକମାନେ କାରଣ ବିନା ଶତ୍ରୁତା କରନ୍ତି । ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଜନାନୀ, ଧନ ପାଇଁ ଲୋକ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ସହିଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେ ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକା ଚାଲିଯାଏ । ‘ଏହା ମୋର’ ବୋଧ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଅକାରଣ ଦୁଃଖ ଦିଏ ।