ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ ଏବଂ ଯେଉଁଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି। ସେ ପରମ ଶୁଦ୍ଧ, ଅବିଗ୍ୟାତ ଏବଂ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ସେ ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ଏମିତି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ ଯିଏ କୂର୍ମ ରୂପେ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କଲି। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ ବରାହଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ନରସିଂହଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯିଏ ଅଜୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶକୁ ଯିଏ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ସେ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ସେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ନିଜ ବଂଶକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଯିଏ ପରମ ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଥାନ୍ତି, ମୁଁ ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ଯିଏ କଳି ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଗଣନା କରାଯିବେ ନାହିଁ, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଦେବତା, ଦାନବ ବା ମନୁମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅତି ଅଲ୍ପ ଓ ଅପରିପକ୍ୱ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ଯିଏ ପରିଶୁଦ୍ଧତା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ କେମିତି ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି? ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ମୁକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତା ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ମୟ ରୂପରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ମୁଁ ସେ ପ୍ରାଚୀନ, ଅଜର ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ମୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ ଭାବର ସ୍ୱରୂପ। ଯିଏ ଦଶ ଅଙ୍ଗୁଳ ମାପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଥିଲେ, ସେଠି ଅଜର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଅତି ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କରେ। ମୁଁ ସେହି ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ନିଜ ଧାମ ଦାନ କରନ୍ତି। ବୃହତ୍ ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ନାରଦ, ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଏହିପରେ, ମୁଁ ସନକଙ୍କୁ ନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲି, "ହେ ସନକ, ତୁମେ ସର୍ବଜ୍ଞ ଏବଂ ଅଧିକାରୀ, ମୋତେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜଣାଅ।" ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି। ଗୁଣର ଭିନ୍ନତା ଅନୁସାରେ ସେ ତିନିଟି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ତିନି ରୂପର ମଧ୍ୟରେ, ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଅଞ୍ଚଳରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସଂସାରର ଶେଷ ଆଣିଥାଏ। କେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି, କେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ। ଯାହା ସତ୍ତା ଓ ଅସତ୍ତାର ସାର, ସେହିକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ବୋଲି ଗାଇଯାଏ। ଅଜ୍ଞାନ ଯେତେବେଳେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ। ଏକତାରେ ଲୀନ ମନକୁ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ। ଯଦି ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଅଭେଦ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ସଂସାର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଅଜ୍ଞାନର ଉପାଧି ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମସ୍ତ ଜଗତ ହୋଇଛି। ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ତାହାର ଆଶ୍ରୟ ଅଙ୍ଗାରରେ ବିସ୍ତୃତ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ଅଛି। କେହି ତାଙ୍କୁ ଭାରତୀ, କେହି ଗିରିଜା, କେହି ଅମ୍ବିକା ବୋଲି କହନ୍ତି। ସେ କୌମାରୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ବରାହୀ, ଇନ୍ଦ୍ରୀ ଓ ଶାମ୍ଭବୀ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତି ଓ ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ଏଭଳି, ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ଗୁଣ ଓ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱ ଓ ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ।