ଏକ ସମୟର କଥା, ହରିଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଭକ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ସେବା କରିବା ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଅଟୁଟ ଗୁଣ ଥିଲା; ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ନଥିଲେ ଏହା ଦୈତ୍ୟସ୍ୱଭାବ ଭାବିଯାଏ। ଭକ୍ତି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ହେବାରୁ ଏହାର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମାନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚାହିଦାରୁ ମୁକ୍ତ, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କରିଥିବା ଓ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକମାନେର ଅନେକ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏମାନେ ଜ୍ଞାନର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ, ଜ୍ଞାନମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କର୍ମର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ସମର୍ଥକ ଅଚଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋହିତ, ସେମାନେ ନରକର କୀଟ ପରି ଅଜର ଅମର ଭାବରେ ରହିଥାନ୍ତି; ସେମାନେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠି ମଧ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଗତ ମଙ୍ଗଳରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ପାଠ ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା ପଢିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। କେବଳ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଅନୁପମ ବାକ୍ପଟୁତା ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଫଳ ମିଳିଯାଏ। ଏକ ବେଦମାଳି ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ନିପୁଣତା ଥିଲା। ସେ ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ପତ୍ନୀ ଓ ଧନ-ସମ୍ପତି ପାଇଁ ଧନ ଉପାର୍ଜନରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ଦାନ ନେଇଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ, ପତ୍ନୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଯଜ୍ଞମାଳି ଓ ସୁମାଳି ନାମର ଦୁଇଭାଇ ବହୁତ ଉଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଉପାୟରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ, ନିଜ ଧନ ଗଣନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, କେତେ ଥିଲା ଦେଖିବାକୁ। ନିଜେ ଗଣନା କରି, ଏହି ଧନ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ଧନ ତପ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଆର୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ସୁଉଚ୍ଚ ଧନ ଚାହିଲେ, ଅନେକ ଧନ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଲେ। ଚକ୍ଷୁ ଓ କଣ ବୃଦ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚାହିଦା ଏକା ଯୁବ ରହିଥାଏ। ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲା, ଚାହିଦା ଯୁବ ହୋଇଯାଏ। ଏକ ଶାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇପାରେ, ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହୋଇପାରେ। ଏହିପରି, ଯଦି କେହି ଦୀର୍ଘକାଳିନ ଶାନ୍ତି ଚାହେ, ତେବେ ଜ୍ଞାନୀ ଆଶାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଉତ୍ତମ କୁଳର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଆଶା ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏକ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ମଧ୍ୟ ଅଳ୍ପ ଦାନ ଦେଇ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ। ଦୁଃଖ ଓ ଅପମାନର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସେମାନେ କେବେ ବୁଝି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଶରୀର ବୃଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ଶକ୍ତି ବୟସରେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଧର୍ମର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ନିଜ ଆର୍ଜିତ ଧନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ନିଜେ ନେଇ ଦେଲେ। ଏପରି, ନିଜ ପାପ ନାଶ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଅନେକ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେଲେ। ପଛେ, ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିବାସକୁ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭରି ଗଛ ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ବୟସ୍କ ଋଷିମାନେ ଉପାସନାରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ସେ ଶେଷରେ, ଚମତ୍କାର ତେଜର ମେଘ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ସ୍ୱରୂପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମନ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।