ନାରଦଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କଥା ହେଉଛି—ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ହୃଦୟର କମଳମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ହରି, ଅର୍ଥାତ୍ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, କେବଳ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି; ଧନ, ବା ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ଵଜନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏନି। ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଏହି ଭକ୍ତି ଦୃଢ଼ ହୁଏ। ଏହି ଉପଦେଶ ସଦା ମନେ ରଖି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେମାନେ ହରିଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସୁଖ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଆଗ୍ରହୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଧନ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ନ କରି ଜମା ରଖାଯାଏ, ସେହି ଧନ ପୁନଃପୁନଃ ନିନ୍ଦନୀୟ। ଏହି ଧନ ହେଉଛି ପାପର ମୂଳ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚୋରି ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥାଏ। ଏମାନେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପାଶରୁ ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ହରିପ୍ରତି ଦିବ୍ୟ ଭକ୍ତି ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଥାଏ; ଯଦି ଏହା ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଭକ୍ତି ଆସୁରୀ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କାରଣ ଏହି ଭକ୍ତି ଏକଦମ ଦୁର୍ଲଭ। ଯେଉଁମାନେ କାମନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, କେଶବ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କରନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ଆଧାର ଅବିନାଶୀକୁ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ କର୍ମ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼, ସେମାନେ ନରକର କୀଟ ପରି ଅଜର-ଅମର ଭାବେ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଦାତା। ତଥାପି, ଦେବଚେଷ୍ଟାରେ ଏଠି ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଲୋକକଳ୍ୟାଣରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରୁ ଉତ୍ତମ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ପାଠ କରିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ବାକ୍ପଟୁତା ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଫଳ ମିଳେ। ଏଠି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଯିଏ ବେଦ ଓ ତାହାର ଉପବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବେଦମାଳୀ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ସେ ନିଜ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ୟ ଜାତି, ଅପବିତ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟରୁ ଉପହାର ନେଉଥିଲେ ଓ ସହଯୋଗ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଇ ଯଜ୍ଞମାଳୀ ଓ ସୁମାଳୀ ଦୁଇଁଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧନ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ ସ୍ନେହବଶତଃ ଅନେକ ଉପାୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରେ ସେ ନିଜ ଧନ ଗଣିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, କେତେ ଧନ ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ନିଜେ ଗଣି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ, ଏତେ ଧନ କେମିତି ହେଲା ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମ୍ପଦ ତପସ୍ୟା, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଅର୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଇଛା ଏପରି ଥିଲା—ମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ସୁନା ଚାହିଁଲେ, ଅନେକ ଧନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ଅଧିକ ଚାହିଁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଇଛିତ ଜିନିଷ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମନ ଆଉ କିଛି ଇଛିଲା। ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନ ବୃଦ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଇଛା ଅବିନାଶୀ ଓ ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲା। ଶକ୍ତି ବୟସରେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଇଛା ଯୁବ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଅତି ସଂଯମୀ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ମୂଢ଼ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ଯଦି କେହି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁଖ ଚାହିଁଥାଏ, ତେବେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଆଶାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆଶା ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜନ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ। ଏଠି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ ଦେଉଛି—ଏକ ନିମ୍ନଜାତି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅଳ୍ପ ଦାନ କରେ, ସେ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜନ୍ମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।