ଏକ ସମୟରେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ରେଣୁ ନାରଦ ମୁନିଙ୍କୁ କୁହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ମିଥ୍ୟାକୁ ଛାଡିଦେବା ଦରକାର। କ୍ରୋଧ ଧର୍ମର ଅବନତି କରେ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଅଭିଲାଷା ମାନ୍ୟତା ହାରାଇ ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ ନିଜକୁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ୱ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଜୀବନରେ ସଫଳ ଓ ଶୁଭ ହୁଏ। ଯଦିଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବେ ବିରାଜିତ, ଅହଂକାରୀ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାରର ଅସୀମ ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ତାର ପାର ହେବେ? ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଏକ ସତ୍ୟ କଥା କୁହିଛି—ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପଠନ୍ତି ଓ ଶୁନନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଶ୍ଲୋକର ଅନୁସ୍ୱାରେ ସଦା ପଠିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଅଜ୍ଞାତ ଶକ୍ତି ଅଧିକାରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ, ନାରଦ। ଅନେକ ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବିରାଜିତ। ହରି ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଧନ ବା ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଏହି ଦିନ ଘଟେ। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସଦା ଜାଣି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ହରିଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଲଗିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଧନ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ସେଉଁ ଧନକୁ ପୁନପୁନ ନିନ୍ଦା କରିବା ଦରକାର। ଏହା ଅପରାଧର ମୂଳ ଭାବେ ବୁଝିବା ଉଚିତ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଧନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଚୋରି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହୁଏ। ଏମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହାପ୍ରଭୁ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଦିବ୍ୟ ଭକ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହୋଇଥାଏ; ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା ଭକ୍ତି ଦାନବୀୟ ହୋଇଯାଏ। ଭକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହୋଇଥିବାରୁ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଅଭିଲାଷା ଓ ଏହା ପରି ଦୃଷ୍ଟି ରହିଥିବା ଲୋକମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଦ୍ୱାରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଠିବା ଓ ଶୁନିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ବୃତ୍ତିର ଏକାଧିକ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅଚ୍ୟୁତ। କର୍ମର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଅଚଳ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ମୂଢ଼ ଲୋକ ନରକର କୀଟ ଭଳି ଅବିନାଶୀ ଓ ଅମୃତ ଭାବରେ ରହିଥାଏ। ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଦାତା। ଦିବ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ, ଏଠି ଏହି ଲୋକମାନେ ଜଗତ ମଙ୍ଗଳରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଠିବା ଓ ଶୁନିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁନିବା ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ମଧୁର ବାଣୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଭେଦମାଳି ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ। ସେ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଜଣେ ଜନାନୀ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଧନ ଅर्जନରେ ଲଗିଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଜାତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ ଓ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କଲେ, ଏବଂ ଜଣେ ଜନାନୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଯଜ୍ଞମାଳି ଓ ସୁମାଳି ନାମର ଦୁଇ ଭାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ପ୍ରତି ଭଲ ପ୍ରେମ ଦେଖି, ସେ ଅନେକ ଉପାୟରେ ସେମାନେ ପାଇଁ ଉପକାର କଲେ। ଶେଷରେ, ସେ ନିଜ ଧନ ଗଣନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁ ଧନ କେତେ ଅଛି ଜାଣିବା ପାଇଁ।