ହେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ରୀଷ୍ଠ ଋଷି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ—ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏହି ଦୁଇଁ ପ୍ରକାରର ଜଗତ ସଦା ହରିଙ୍କ ସମୀପରେ ଅଛି; ଏହାର ନାଶ କେବଳ ହରିଙ୍କ ସେବା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନ କଟି ଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ମାନବ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ହରିଙ୍କ ନାମରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ସଂସାରରେ ଘୂରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଯମର ଦୂତମାନେ ନେଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁଯିଏ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରେ, ସେ ଯାଏଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋକ୍ଷ ଚାହାଏ, ତାଏଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମୃତ୍ୟୁ ସଦା ନିକଟରେ ଅଛି, ତେଣୁ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସମସ୍ତ କିଛି ନଶ୍ୱର ବୋଲି ଜାଣି ବ୍ୟକ୍ତି ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନି। ଢୋଙ୍ଗ ଆଚରଣକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ମିଥ୍ୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। କ୍ରୋଧ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। କାମନା ମାନ୍ୟତାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ, ସେଉଁଠି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ୱ କରି, ବ୍ୟକ୍ତି ଆନନ୍ଦ ପାଏ। ଯଦିଓ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାୟକ ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅହଂକାରୀ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି ନାହିଁ। ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ିଥିବା ଲୋକେ କେମିତି ପାର ହେବେ? ଏଠି ଏକ ସତ୍ୟ—ସମସ୍ତ ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ସଦା ପାଠ କରୁଥିବା ଓ ଶୁଣୁଥିବା ଲୋକେ ସମସ୍ତଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଅଜ୍ଞାତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ, ମୁନି। ନାରଦ, ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ, ବିଷ୍ଣୁ ହୃଦୟର କମଳରେ ବାସ କରନ୍ତି। ହରି ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଧନ ବା ଆତ୍ମୀୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସଦା ରଖି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲୀନ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠି ଓ ପରଲୋକର ସୁଖ ଚାହିଁ, ଯେଉଁଯିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େ। ଯେଉଁ ଧନ ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଦାନ ନ କରି, ସେ ଧନ ପୁନଃପୁନଃ ନିନ୍ଦନୀୟ। ଏହାକୁ ପାପର ମୂଳ ବୋଲି ବୁଝ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଧନ ଚୋରି ଦ୍ୱାରା ସଦା ରକ୍ଷିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି ନାହିଁ, ଯିଏ ଜୀବମାନଙ୍କ ନିବୃତ୍ତିକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି। ହରିଙ୍କୁ ଦେବୀୟ ଭକ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହୁଏ; ଏହା ନଥିଲେ, ଏହି ଭକ୍ତି ଆସୁରୀ ଅଟୁଟ। ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକେ ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, କାରଣ ଏହି ଭକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯେଉଁମାନେ କାମନା ଓ ଏହାଦିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଦ୍ୱାନ୍ଦ୍ୱାତୀତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ, ଜ୍ଞାନରୂପ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। କର୍ମ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ଧାରକ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସେମାନେ ପୂଜନ୍ତି। ମୂଢ଼ମତି ଲୋକେ ନରକର କୀଟ ପରି ଅବିନାଶୀ ଓ ଅଜର ଭାବେ ରହିଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଦାତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠି ମଧ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇଥାଆନ୍ତି।