ଏକ ସମୟର କଥା, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଶରୀରର ଏକତାର ଶେଷ ହେବା ପାଇଁ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଏହି ଜନ୍ମର ଉପଯୋଗ କରିବା ପାଇଁ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଅତି ଆବଶ୍ୟକ। ଅନେକ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ଆକୁଳ ଲୋକମାନେ କିପରି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଥିବା ଅଜଣା, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ତପସ୍ୟାର ପରିଣାମରୁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଭୋଗର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଆସିଥାଏ। ଅତି ଅବୁଦ୍ଧି ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସବୁଠୁ ବେଶି ମୂଢ଼, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ବିବେକ କେଉଁଠି ରହିଥାଏ? ଏହି ଜଗତର ମୁକ୍ତିର ଦୀପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିଏ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହିଁବେ ନାହିଁ? ଦ୍ୱିଜ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ କୁକୁର ଭକ୍ଷକୁ ଚାଏଁ ଅଧମ। ହରି ଯେତେବେଳେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, କାରଣ ହରି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିତ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ବିଶ୍ୱ ବିଷ୍ଣୁରେ ବିଲୟ ହୁଏ; ହରି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆବୃତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଦୁଇ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି; ହରିଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ନାଶ ହୁଏ। ସେଉଁଠି ଜଣେ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନ ଛିନ୍ଦିଥିବା ଲୋକକୁ ଅବହେଳା କରିବାଠାରୁ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ଜଗତ ହରିର ନାମରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସଂସାରରେ ବ୍ୟତିତ ହୁଏ। ଯମର ଦୂତମାନେ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ସେ ଧର୍ମାଚରଣ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୁଏ। ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଲେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ମୃତ୍ୟୁ ସଦା ନିକଟରେ ଅଛି, ତେଣୁ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଅସ୍ଥାୟୀ ଏହି ବୁଝି, ସେ ଧର୍ମାଚରଣ ନାହିଁ କରିଥାଏ। ଅଭିନୟ ଚାଳ ଛାଡ଼ି, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ; ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ମିଥ୍ୟା ଛାଡ଼ିବା ଦରକାର। କ୍ରୋଧ ଧର୍ମର ଅବନତି ଆଣେ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଦରକାର। ଅଭିଲାଷା କୀର୍ତ୍ତି ହାରାଇ ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଦରକାର। ନରକକୁ ନେଇଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା ସହିତ ଏକତା କରି, ଜଣେ ଲୋକ ସୁଖୀ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁ ଜଗତର ମହାନ୍ତି, ତଥାପି ଅଭିମାନୀ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ସଂସାରର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ଲୋକମାନେ କିପରି ପାର ହେବେ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ କୁହୁଛି। ଏହି ଶ୍ରୁତିକୁ ସଦା ପଠିଥିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତଠି ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏହି ଅଜଣା ଶକ୍ତିର ଆଶ୍ରୟକୁ ଯିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ। ନାରଦ, ବିଷ୍ଣୁ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ହରି ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଧନ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟରେ ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ସଦା ଜାଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ହରିର ଉପାସନାରେ ଲିନ ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳିଥାଏ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠା ଓ ପରଲୋକର ସୁଖ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେ ଧନ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ସେ ଧନକୁ ପୁନିପୁନି ନିନ୍ଦା କରାଯିବା ଉଚିତ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାକୁ ପାପର ମୂଳ ଭାବିବା ଉଚିତ। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚୋରିରେ ରକ୍ଷିତ ଅଛି। ଏହି ଲୋକମାନେ ମହାବିଶ୍ୱର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।