ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହାଯାଇଲା—“ଯଦି ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ଚାହାଁ, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ଓ ଶରୀର ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି। ଏମିତି ଭକ୍ତି ଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳେ, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଯେ ହାତ ଦୁଇଟି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେହି ହାତକୁ ଫଳଦାୟି ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଯେ ଜିହ୍ୱା ହରିଙ୍କ ନାମରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ ରହେ, ସେହି ଜିହ୍ୱାକୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଗୁରୁ ସମାନ କୌଣସି ସତ୍ୟ ନାହିଁ, କେଶବ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦେବତା କୌଣସି ନାହିଁ। ଏହି ଅସାର ଜଗତରେ ସତ୍ୟ କେବଳ ହରିଙ୍କ ଉପାସନା ଅଟୁଟ ଅଟେ। ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର କୁଠାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ କାଟି ଦେଖ, ତେବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ପାଇବ। ଯେ କାନ ହରିଙ୍କ ଲୀଳା କଥାର ରସରେ ପ୍ରବିଷ୍ଟ, ସେ ଲୋକ ସମାଜରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ନାରଦ, ତୁମେ ନିରନ୍ତର ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ଏହି ପ୍ରଭୁକୁ ଅପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ଲୋକ ଦେଖି ପାରନାହାନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେହି ଶାଶ୍ୱତ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀକୁ ‘ଜାଗ୍ରତ’ ବୋଲି କହନ୍ତି। ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ରୂପ ଥିଲେ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ରହିଲେ, ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ‘ସ୍ୱପ୍ନ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ନିଜ ରୂପ ଥିବା ନାହିଁ, ସେହିବେଳେ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପୀ, ‘ସୁଷୁପ୍ତି’ ବୋଲି ପରିଚିତ। ଏହି ପରମ୍ବ୍ରହ୍ମ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ, ଯିଏ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ଚଞ୍ଚଳ, ଉପାସନା କର। ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ କେବଳ ସେଠି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସେ ନିଜେ ବାସ କରନ୍ତି। ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ ଏହି ଭଗବାନ ସେଇ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସଦ୍ସଙ୍ଗ ଓ ଅହଂକାର ରହିତ ଲୋକ ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ସଦା ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଜଗନ୍ନାଥିନୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଧାମ ଦେଇଦିଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ, କେଶବ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଅହଂକାର କରନିଅ, କାରଣ ଧନ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ଅସ୍ଥିର। ଧନରେ ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିପଦ ଆଣନ୍ତି, ଏହା ଏକ କ୍ଷଣରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଜୀବନ କେତେ ଏକଠା କରିବ, ଯାହା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୟ ହୁଏ? କେତେ ଲୋକ କାମଭୋଗରେ ଲିନ ରହନ୍ତି, ଏବଂ କେବେ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ? ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ଯୁବାବସ୍ଥା ଅଛି, ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କର। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ବିପଦ ଓ ନଶ୍ୱରତାରୁ ଶରଣ। ସ୍ଥିରତା ଭାବି ମନୁଷ୍ୟ କାହିଁକି ଅନର୍ଥ କରିବେ? ମୃତ୍ୟୁର ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ ଏଠି ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଦେହର ସଂଯୋଗ ଶେଷ ପାଇଁ, ତୁରନ୍ତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, କାରଣ ମାନବ ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼, ସେମାନେ କେମିତି ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଥାନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେହି ପୂର୍ବଜନ୍ମର ତପସ୍ୟାର ଫଳ। ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଢ଼ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ସେମାନେ ଠାରେ ବିବେକ କେଉଁଠି ରହିଛି? ଏମିତି ମୂଢ଼ ଲୋକଠାରୁ ବଡ଼ ଅଜ୍ଞାନୀ କିଏ? ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋକ୍ଷ ଦୀପରେ ପ୍ରଭାସିତ, ସେଉଁଠି କିଏ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହିବେ ନାହିଁ? ଦ୍ୱିଜ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଶ୍ୱପଚ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ। ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ।