ଏକ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି, ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ସେଠାରେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଟି ବସ୍ତୁର ସଂଯୋଗ ହୁଏ, ସେ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ ଉପଲବ୍ଧି ହୁଏ। ଚିହ୍ନ ଓ ଚିହ୍ନିତ ବସ୍ତୁର ସମ୍ପର୍କ, ଦ୍ୱିଜ ଜନ, ଉଭୟରେ ଅର୍ଥାତ୍ମକ ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଏହାର ଅଭ୍ୟାସ ସହିତ ଏକତା ଆଣିଲେ, ସେମାନେ ପରମ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ମନରେ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଚାହିଁ। ଯେଉଁ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ସେହି ବସ୍ତୁକୁ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ, ଯୋଗୀନିର ନାଥ ଉତ୍ତମ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ସେ ହରିଙ୍କ ସମାନ ଜଗତକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ, ଏକ ଜଣେ ସର୍ବଜ୍ଞ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ଅନୁରୋଧ ହୁଏ—“ଯାହାକୁ ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି, ଦୟାକରି ତାହାକୁ କହିବେ।” ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ସଦାକାଳିକ ଅଟୁଟ ରହେ। “ଏହା କହିବେ, ହେ ଦୟାର ସାଗର, ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ ମୁନି!” ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭଗବତ୍ଭକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଲାଭ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକ ଉତ୍ତମ। ଯେହି ଦୁଇ ହାତ ଭଗବତ୍ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେହି ହାତ ଫଳଦାୟୀ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ହରିଙ୍କ ନାମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଜିହ୍ବାକୁ ଉତ୍ତମ ମାନ୍ୟ ଲୋକ ଉଚ୍ଚ କହନ୍ତି। ଗୁରୁ ସମାନ କୌଣସି ସତ୍ୟ ନାହିଁ; କେଶବାଠାରେ କୌଣସି ଦେବତା ଉଚ୍ଚ ନାହିଁ। ଏହି ଅସାର ଜଗତରେ, ଏକମାତ୍ର ହରିଙ୍କ ପୂଜା ନିଜେ ସତ୍ୟ। ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର କୁହାଡି ଦ୍ୱାରା ଚିରି ଦେଉ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ପାଉ। ଯେଉଁ କାନ୍ ହରିଙ୍କ କଥାର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେ କାନ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ସମ୍ମାନିତ। “ହେ ନାରଦ, ନିତ୍ୟ ମନରେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ହେ ଉତ୍ତମ ମୁନି, ଯାହାଙ୍କ ମନ ପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ। ନିତ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ‘ଜାଗରଣ’ କୁହନ୍ତି। ନିଜ ରୂପ ନଥିଲେ, ପୁଣ୍ୟ-ପାପ ରହିତ ହେଲେ, ଆତ୍ମାକୁ ‘ସ୍ୱପ୍ନ’ କୁହାଯାଏ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମର ଗଠନ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ‘ସୁଷୁପ୍ତି’ କୁହାଯାଏ।” “ହେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହିପରି ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସମ। ଜଗତର ନାଥ କେବଳ ସେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରଭୁ ବସିଛନ୍ତି। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତର ନାଥ, ମଧୁ ଏବଂ କୈଟଭ ନିହନ୍ତା, ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ। ସାଧୁ ସଙ୍ଗ ଓ ଅହଙ୍କାର ନାହିଁ ଥିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନାଥ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସଦା ଏପରି କାମ କରନ୍ତି, ସେ ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ ଖୁସି କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ ଜଗତର ନାଥ ନାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ। ଅହଙ୍କାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅସ୍ଥିର ଧନ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସମ। ଧନ ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏ; ଧନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଜୀବନ କେତେ ଜମା ହୁଏ, ଯାହା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗରେ ହରାଯାଏ? ଅନେକ ଜୀବନ ଭୋଗରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୁଏ, ତେବେ କେବେ ଧର୍ମ କରିବି? ଏହିପରି, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅହଙ୍କାର ବିନା ଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତମ ପଦ ହେଉଛି ବିପଦ ଓ ନାଶର ଆଶ୍ରୟ। ଅସ୍ଥିର ଜଗତରେ ଅସ୍ଥିରତା ବିଚାର କରି, କୌଣସି ଲୋକ ଅପରିଣାମିତା ଭାବରେ ପାପ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୃତ୍ୟୁର ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭରସା ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।