ଏହି ଜଗତରେ ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ୱ ହୁଏ, ସେଉଁପରେ ଯେଉଁପରି ଆଦିରୁ ଥିଲା, ସେ ଆତ୍ମା ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହେଲେ, ପରମ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ସେହି ବ୍ରହ୍ମ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ସେହି ପରମ ପରେ ପରମ, ଅତି ପବିତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ପୁରାତନ ଏବଂ ଆଦି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଶାବ୍ଦିକ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଗୀତିତ କରାଯାଏ। ସେ ଆନନ୍ଦମୟ, ପବିତ୍ର, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ପରିଚିତ। ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଅଜନ୍ମା, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ସଂସାର ତାପରେ ଦହିଯାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହା ଏକ ଅମୃତ ବୃଷ୍ଟି ପରି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ଶବ୍ଦସ୍ୱରୂପ, ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅର୍ଧାକ୍ଷର ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ‘ମ’ ଅକ୍ଷର ରୁଦ୍ରର ସ୍ୱରୂପ, ଅର୍ଧାକ୍ଷର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ସ୍ୱରୂପ। ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଦୁଇଁଠିର ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପରମ ବ୍ରହ୍ମର ଜ୍ଞାନ ଆସେ। ଚିହ୍ନ ଓ ଚିହ୍ନିତ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ବନ୍ଧ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଏହାର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଲୋକମାନେ ପରମ ମୁକ୍ତିକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି। ନିଜ ମନରେ ଦଶ ମିଳିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଶୁଭ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ କିଛି ପାପ ଦୂର କରେ, ସେଇ ଉପାୟକୁ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଜାଣି, ଯୋଗୀଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କ ସମାନ ଲୋକକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବେ, ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିବି, ସେହି ସବୁ ମୋତେ କହ। ଯାହାଉପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେଉଁଥିର ଭକ୍ତି ଚିରନ୍ତନ। ଏହି ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ, ହେ ଦୟାସାଗର ମୁନି, ମୋତେ କହ। ମୋକ୍ଷ ଚାହିଁଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଭଜନ କର। ଯେଉଁ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ ହୁଏ; ଏହି ଭକ୍ତିଶୀଳମାନେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯେ ହାତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଛି, ସେଇ ଫଳଦାୟକ। ଯେ ଜିହ୍ବା ହରିଙ୍କ ନାମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ। ଗୁରୁ ସମ ତଥ୍ୟ ନାହିଁ; କେଶବ ଠାରୁ ଉପରେ ଦେବତା ନାହିଁ। ଏହି ଅସାର ଜଗତରେ, ଏକମାତ୍ର ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଏକାନ୍ତ ସତ୍ୟ। ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତିର କୁଳାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅନର୍ଥ କାଟି ଦେଉ ଏବଂ ପରମ ସୁଖୀ ହୁଅ। ଯେ କାନ ହରିଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଶ୍ରବଣରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଜଗତରେ ସମ୍ମାନିତ। ହେ ନାରଦ, ସଦା ଆକାଶମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ଅପବିତ୍ର ମନ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଚିହ୍ନଟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅନନ୍ତରୁପ ଆତ୍ମାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ 'ଜାଗ୍ରତ' ବୋଲି କହନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ତାହା ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ନିଜ ସ୍ୱରୂପରୁ ମୁକ୍ତ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପରୁ ଦୂର, ତେବେ ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମରୁପୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ 'ସୁଷୁପ୍ତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିଠିପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଯିଏ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଚଞ୍ଚଳ ଅଟଳ। ସେଇ ପ୍ରଭୁ କେବଳ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନିହନ୍ତା, ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସତ୍ସଙ୍ଗ ଏବଂ ଅହଂକାର ରହିତ ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସଦା ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଅଧୋକ୍ଷଜ ପ୍ରସନ୍ନ।