ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି, ଯାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି ଏବଂ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ଅପ୍ରକଟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପର, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ। କେବଳ ଏକ କ୍ଷଣ ଧ୍ୟାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତିକୁ ଅଧିଗମନ କରିପାରେ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଏକାଗ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ଏହି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ହରି ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଧ୍ୟାନ, ଧ୍ୟାନର ବିଷୟ ଏବଂ ଧ୍ୟାନୀର ଅହଂଭାବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ୱୈତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅନୁଭୂତି ଆସେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଏମିତି ହୁଏ ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଦୀପ ଝଡ଼ ଥିବାରୁ ରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଡ଼ିଗୁଡ଼ିଏ ଜଳିଥାଏ—ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ସମାଧି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ସେ କିଛି ଘ୍ରାଣ, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥା କରନ୍ତିନାହିଁ, ହେ ମହାମାନ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଉପାଧିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ଯୋଗୀ ଅଚଳ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ ସେପରି ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ବିରାଜିତ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପର, ପରମ ପବିତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯାହାକୁ ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଗାଇଯାଏ। ସେ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ଶାନ୍ତ ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ପରିଚିତ। ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଅଜନ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ। ଏହି ସଂସାର ତାପରେ ଜର୍ଜରିତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଅମୃତ ବର୍ଷା ପରି। ଏହା ଶବ୍ଦସ୍ୱରୂପ, ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅର୍ଧାକ୍ଷର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ। 'ମ' ଅକ୍ଷର ରୁଦ୍ରର ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଅର୍ଧାକ୍ଷର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଭାବରେ ଅଛି। ଏହି ଦୁଇଁର ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବିଦ୍ୱାନ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଚିହ୍ନ ଓ ଚିହ୍ନିତ ର ସମ୍ପର୍କ ଉଭୟରେ ଲକ୍ଷଣା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାର ସାଧନା କରି ଲୋକେ ପରମ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମନରେ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଶୁଦ୍ଧ ତେଜୋମୟ ଆକୃତିକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ କିଛି ପାପ ନାଶ କରେ, ତାହାକୁ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଯୋଗୀଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କ ସମାନ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ, ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିବି, ଦୟାକରି ତାହା କହ। ଯାହା ଉପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଚିରନ୍ତନ ହୁଏ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପାୟ କହ, ହେ କୃପାମୟ ମୁନି। ମୁକ୍ତି ଆଶା କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମଗ୍ର ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ପୁରୁଷ ଦିଗରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ; ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଏହିଦ୍ୱାରା ସର୍ବାଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯେ ଦୁଇଁ ହାତ ବିଷ୍ଣୁ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେହି ହାତ ସଫଳ। ଯେ ଜିହ୍ବା ହରିନାମରେ ଲଗ୍ନ, ସେହି ଜିହ୍ବାକୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଗୁରୁ ସମ କୌଣସି ତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ, କେଶବ ସମ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ। ଏହି ଅସାର ସଂସାରରେ, ହରି ପୂଜା ନିଶ୍ଚୟ ଯଥାର୍ଥ। ହରି ଭକ୍ତିର କୁଳାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ବନ୍ଧନ କାଟି, ପରମ ସୁଖକୁ ଅନୁଭବ କର। ଯେ କାନ ହରିଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେହି କାନ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ପୂଜିତ। ହେ ନାରଦ, ସଦା ଆକାଶମଧ୍ୟରେ ବିରାଜି ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କର।