ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯିଏ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଅନୁତାପରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୁଏ, ସେ ଯଦି ବଡ଼ ଅପରାଧରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ବା ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତାଙ୍କର ମନ ନିର୍ମଳ ଓ ବିଶ୍ୱରୂପ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେହି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଯଦି କେହି ସ୍ମରଣ କରେ, ପୂଜା କରେ, ଧ୍ୟାନ କରେ କିମ୍ବା ନମସ୍କାର କରେ—ସେ ବାସ୍ତବରେ କିଛି ଭାବେ, ସଂଗ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ ହେଉ, ହରିଙ୍କୁ ଯଦି କେହି ଉପାସନା କରେ, ତେବେ କେବଳ ଏକଥର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଅପବିତ୍ରତା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ମଣିଷ ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଏହି ଜନ୍ମ ଦୀପାର ଝିଙ୍କା ଭଳି ଅତି ଶୀଘ୍ର ଅତୀତ ହୋଇଯାଏ। ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅସ୍ଥାୟୀ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଏହି ଚାରି ଶାଶ୍ୱତ ପୁରୁଷାର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଏହି ଜନ୍ମର ସୁଯୋଗକୁ ହାତଛାଡ଼ି ଦେଉନାହାନ୍ତୁ। ଏଠି ଅନେକ ବିଧ୍ନ ବାଧା ଦୂର ହୋଇ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଲୋକେ ପୁଅ, ଜଣାଣି, ଘର, ଜମି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଆଦି ପଛରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆସକ୍ତି, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଅଭିମାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ମୃତ୍ୟୁ ଆସିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ନଶ୍ୱର ଦେହ ଉପରେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେହ ସଦା ମୃତ୍ୟୁ ସନ୍ନିକଟରେ ଥାଏ, ତେଣୁ ଏହି ଅଭିମାନକୁ ତ୍ୟାଗ କର। ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କର। ଯେଉଁଠି ଏକ ବଡ଼ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେଠି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ବ୍ରତ, ଯଜ୍ଞ, ଓ ବେଦ ପାଠ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ନୁହେଁ। ବେଦ, ଯଜ୍ଞ, ଶାସ୍ତ୍ର ବା ତୀର୍ଥ ମାନା ଅର୍ଥହୀନ ଯଦି ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ତପସ୍ୟା ବା ନିୟମ ପାଳନ କରି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ। ଏହି ମରଣଶୀଳ ଜଗତ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସକ ଯେଉଁ ଅକ୍ଷୟ ଧାମ, ଯାହା ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, ସେଉଁଠି ମଣିଷ ଯାଏ। ସେଉଁଠି ପରମ ଚିରନ୍ତନ ଜ୍ୟୋତିରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମଣିଷ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ଏବେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଯମପଥ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଏହି ପଥ ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଏ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଏ। ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ଏହି ଯମପଥର ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ଧର୍ମ ନଥିବା ଲୋକମାନେ ବହୁତ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ପାପୀମାନେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ, କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, କ୍ରନ୍ଦନ କରି ସେହି ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି। ଯମଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାବୁକ ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପିଟିଥାନ୍ତି। କେଉଁଠି ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳିଥାଏ, କେଉଁଠି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ରହିଛି। କେଉଁଠି ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଗୁହା ଓ କାଂଟାର ଝାଡ଼ ରହିଛି। କେଉଁଠି ଖଣ୍ଡ ଓ ଧୂଳି, କେଉଁଠି ସୁଇ ଭଳି କାଂଟା ରହିଛି। କେଉଁଠି ଅପରିଚିତ ପଶୁ ଗଜଗଜ କରନ୍ତି, କେଉଁଠି ତୀବ୍ର ଜ୍ୱର ପିଡ଼ାଏ। ପାପୀମାନେ କ୍ରନ୍ଦନ କରନ୍ତି, କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ ଶୋକ କରନ୍ତି। ପଛରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପିଟି, ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଏ। ସେମାନେ ଲୋହର ବୋଝା ଉଠାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଚାଲନ୍ତି; କେତେକ ପାପୀ କାନରେ ବୋଝା ଉଠାଇ ଯାନ୍ତି। କେତେକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫୁଲିଯାନ୍ତି, କେତେକ ଛତା ଭଳି ଆଖି ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଜଣାସ୍ତ ଓ ଅଜଣାସ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ କର୍ମ ଉପରେ ଶୋକ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମହାନ ସୁଖରେ ଅନୁଗତ, ସେମାନେ ଧର୍ମର ନିବାସକୁ ଯାନ୍ତି।