ଏକ ସମୟରେ ମୁନିମାନେ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ— ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନରେ ପବିତ୍ରତା ରଖିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ ଓ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ସମୟରେ, ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ସେହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ବୀର୍ୟ, ପେଶାବ କିମ୍ବା ପାଖାନି ସମ୍ପର୍ଶ କରିଛି। ଯଦି କେହି ରଜସ୍ଵଳା ନାରୀ, ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ମହାପାପୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଘୃତ ସେବନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ଆଣିବା ଦରକାର। ଯଦି ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ଖାଇବା ବେଳେ ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇଯାନ୍ତି, ବା ସ୍ନାନ, ଦାନ, ପାଠ କିମ୍ବା ଭୋଜନ ସମୟରେ ଏହା ଘଟିଯାଏ, ତେବେ ତୁମେ ସେ ଖାଦ୍ୟ ବାନ୍ତି ଦେଉ, ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର, ଏବଂ ଉପବାସ କରି ଶୁଦ୍ଧି ଆଣ। ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଥିବାବେଳେ ଆଗୁଣ ରାଖ କିମ୍ବା ଭସ୍ମ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ରଖିବା ଦରକାର। ପାପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିଜାତି କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ। ମୁନିମାନେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମହାପାପ ସମାନ କହିଛନ୍ତି, ତାହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ଯେଉଁଠାରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇ ଶରଣ ନେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାପ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଯିଏ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି, ଖେଦ ଭାବ ଧରି, ମହାପାପ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ, ମନୋ-ମନେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ପୂଜା କରେ କିମ୍ବା ପ୍ରଣାମ କରେ, ତେବେ ଏକ ମାତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ମରଣରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନ ପାଇଯାଇଛି ଯେପରି, ଏହା ବିଜୁଳି ଚମକ ପରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର। ଏହାର ଉପଯୋଗ ସଠିକ୍ ଭାବେ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ, ଏବଂ ଚିତ୍ତର ପବିତ୍ରତା ଆସେ। ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ଚିରନ୍ତନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ। ଲୋକେ ପୁଅ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଘର, ଜମି, ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଆଦିରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆଶା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଅଭିମାନ ଛାଡି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ନଶ୍ୱର ଦେହ ଉପରେ ଭରସା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେହ ସଦା ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପରେ ଥାଏ, ତେଣୁ ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗ କର। ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖି, ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜ। ଯଦି ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜେ, ତେବେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଯଜ୍ଞ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବେଦ ତାଙ୍କର ଲାଗି କିଛି ଅର୍ଥ ରଖେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ବିଷ୍ଣୁ ଉପରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିଛି ଫଳ ଦିଏ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା, ଏହି ଭବସ୍ୱରୂପ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସକ ଅକ୍ଷୟ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଅକ୍ଷୟ ଜ୍ୟୋତିର୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ମୃତି ରଖି, ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଉଁପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ନାରଦ ମହାର୍ଷି କହିଲେ— ‘ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯମପଥର ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହି ପଥ ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଏ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଏ। ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ଏହି ଯମପଥର ବିସ୍ତୃତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ଧର୍ମ ରହିତ, ସେମାନେ ଏହି ପଥରେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗି ଚାଲିଥାନ୍ତି। ପାପୀମାନେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ଯମପଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯମଦୂତମାନଙ୍କର ଚାବୁକ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପିଟିଯାନ୍ତି। କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳୁଛି, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଥର ରହିଛି।’ ଏପରି ମହାତ୍ମାମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଜୀବନର ଉଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧି, ଭକ୍ତି ଓ ପାପର ଫଳ ବିଷୟରେ ଅମୂଲ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।