ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ନମସ୍କାର କରି ‘ମୁଁ ଅଗ୍ନିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି’ ବୋଲି ଅନୁମତି ଚାହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦିଆଗଲା—‘କର, ଏହା ହେଉ, କର।’ ପରେ, ସେ ସାମନ୍ ଅନୁସାରେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ‘ସ୍ଵଧା, ନମସ୍କାର’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ‘ସ୍ଵାହା’ ଦ୍ୱାରା ସମାପ୍ତ କରି ପିତୃଯଜ୍ଞ ଅନୁସାରେ ଅଫର କରନ୍ତି। ଯଦି ଅଗ୍ନି ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତରେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ବେଳେ ଅଗ୍ନି ଦୂରରୁ ଆଣିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଉପସ୍ଥିତ ହେବାବେଳେ ଅଗ୍ନି ଦୂରରେ ଅଛି, କିମ୍ବା ଅପସର୍ଗ ଦିନରେ ନିଜ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଦୂରେ ଅଛି, କିମ୍ବା ଦୂରରେ ଅଗ୍ନି ରହିଛି ଏବଂ ଭାଇ ପାଖରେ ଅଛି, ତେବେ କିଛି ଦ୍ୱିଜ ଦୂର ଅଗ୍ନିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଏହାପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଖାଇବା, ଭୋଗ କରିବା, ଚାଟିବା ଓ ଦିଲ୍ଲୀ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆସନ୍ତୁ ବୋଲି ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଏହାପରେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ କିମ୍ବା ଏକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠିଲେ। ପିତୃମାନେ—ଅରୂପ ଓ ଦେହୀ—ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଜ୍ୱଳିଛି, ସେଠି ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରି ସମ୍ମାନ କରି, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ପରେ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯଥାଯଥ, ସେମାନେ ମଧୁ, ମାଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇ ପାତ୍ର ନାଉଁଥିବେ, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଉଥିବାବେଳେ ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଛୁଇଁଥିବେ, ତେବେ କର୍ତ୍ତା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭାବରେ ରକ୍ଷୋଘ୍ନ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ ବିଶେଷ କରି ପୈତୃକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ତିମଧୁ, ତ୍ରିସୁପର୍ଣ୍ଣ, ପବମାନ, ଯଜୁସ୍ ଶ୍ଲୋକ, ଏବଂ ଇତିହାସ, ପୁରାଣ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇ ହେବା ପରେ, ସେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ। ଏହାପରେ, ନାରଦ, ସେ ନିଜ ପାଦ ଭଲଭାବେ ଧୋଇ ସଫା କଲେ। ସ୍ୱସ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ଧାନ ଦ୍ୱାରା କରିବା ଓ ଅସୀମ ଜଳ ଅଫର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାତ୍ର ନ ହେଲେ ସ୍ୱସ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ଶ୍ରୁତିର ଶବ୍ଦ ‘ଦାତାମାନେ ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ’ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ପାନ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତୁ ସହିତ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ‘ଵାଜେଵାଜେ’ ଋଚ୍ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଦିଗ୍ବୋଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ନିଜ ବେଦ ପାଠକୁ ଅଲଗା କରିବାରେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଜନାନୀ କିମ୍ବା ପୁତ୍ର ବିନା, ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଆମଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ବୁଦ୍ଧିମାନେ ପୈତୃକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତିଳ ଓ ପତ୍ର ଦେଇ ଅଫର କରିବା ନିୟମ। ଯିଏ କହେ—‘ମୁଁ ଦରିଦ୍ର, ମୁଁ ବଡ଼ ପାପୀ’—ତାଙ୍କର ପରିବାର ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗେ। କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ନାହିଁ; ସେମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ନାୟକ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ହରି—ଏହି ନିତ୍ୟ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।