ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରବାଣୀରେ କହାଯାଇଛି—ଏହି ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ନିର୍ମଳ, ପରମ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହି ପରମ ଆତ୍ମା ଯେଉଁଠାରେ ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ଉପରେ ନୁହେଁ, ସେହିଠାରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଉଚିତ, କାରଣ ଏହି ପରମାତ୍ମା ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି। ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ସେ ସଦା ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପରମ ଆନନ୍ଦ, ଚିରନ୍ତନ ପରମ ଆଲୋକ ଉପରେ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ କେବେ ଶୋକ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଣୀକୁ ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠି ଏହିପରି କଥା ମଧ୍ୟ କହାଯାଇଛି—ଯିଏ ଭୂମିରେ ଶୟନ କରେ, ଉପବ୍ରତ ରହେ, ଏବଂ ରାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଶ୍ରାଦ୍ଧକାରୀ ରାତିରେ ଜଣା ମହିଳା ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଔଷଧ ଶାକ ଖାଇବାକୁ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଓ ଖାଉଥିବା ଦୁଇଜଣ ଦିନେ ଶୁଅ ନ ଉଚିତ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଛି କିମ୍ବା ଚଣ୍ଡାଳ ହେଉଛି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଏ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନୀତିମାନ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର ଲୋକ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ମଧୁର ତିନି ପ୍ରକାର ଓ ଚାଉଳର ତିନି ପ୍ରକାର ଅବଗତି ରଖିବା ଉଚିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୟା ଥିବା ଦରକାର। ସେ ବେଦାନ୍ତର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ। ସେ ଅନ୍ୟମାନୋକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାରେ ଲିନ ରହିବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି କିଏ କିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଅନୁପଯୁକ୍ତ—ଏହି କଥା ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣ। କୁଷ୍ଠି, ବିକୃତ ନଖ ଥିବା, ଲତକିଥିବା କାନ ଥିବା କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଅପବାଦ କରୁଥିବା, ଦୁଇମୁହିଁ, ଦେଉଳ ସେବକ, ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତିର, ଅପସ୍ତକ୍ରୁତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା, ଅନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା, ଗଞ୍ଜା, ଗୋଲାକାର ମୁଣ୍ଡିଆ, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପୂଜାରି, ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ନାଥିବା, ଶିବ ଭକ୍ତି ରୁ ଦୂର ଥିବା, ସ୍ମୃତି ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା, ବେଦ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା, ଗ୍ରାମ ବା ବଜାରର ସାମଗ୍ରୀ ଦାନ କରୁଥିବା, ଏବଂ ଚାଳକି ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା—ଏମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରୁ ସବୁଦିନ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏଠି ନିମନ୍ତ୍ରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପବ୍ରତ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିବା ଦରକାର। ଦ୍ୱିଜ ଜ୍ଞାନୀ, ଦର୍ଭା ଧାରଣ କରିଥିବା ଓ ସ୍ୱ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କୁଟପ ସମୟରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟରେ କରିବା ଉଚିତ। ସେହି ସମୟକୁ କୁଟପ କୁହାଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ପିତୃମାନୋକୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ। ତେଣୁ, ଦ୍ୱିଜମାନୋକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସେହି ସମୟରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ, ଏହା ପିତୃମାନୋକୁ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ। ଦାତା ଓ ଗ୍ରାହକ ଦୁହେଁ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଜଣେ ଦିନ ବିନ୍ଦୁ ହେବା ପରେ ଅର୍ଥାତ୍ ବିକାଶ ପରେ ଅପରାହ୍ଣରେ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ ତିଥିର ଶେଷ ଓ ନୂତନ ଦୁହିଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦେଖିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ତିଥି ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାଏ, ତାହା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୟ ବୋଲି ପରିଚିତ। ଏହି ବିଷୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମତ ଏକ ନୁହେଁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନିଆଯିବା ଉଚିତ। ବିଶ୍ୱେଦେବ ଓ ପିତୃମାନୋ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତିନି ଜଣଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ହେବା ପରେ ଦୁଇଟି ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ବୈଶ୍ୟ ପାଇଁ ଗୋଲାକାର ମଣ୍ଡଳ ଓ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ଛିଟା ଦେବା ଉଚିତ। ନିଜେ ନିଜକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ନିୟମରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ, ପିତୃମାନୋ ତୃପ୍ତି ହୁଅନ୍ତି, ଦାତା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।