ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁ ସମୟରେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର ମନରେ ସମସ୍ତ ବିଷୟବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଅସକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ବେଦାନ୍ତ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ ହୁଏ, ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧୀନ କରିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତରୁ ଅଲଗା ରହିଥାଏ। ସେ ଶାନ୍ତି, ରାଗ ଓ କ୍ରୋଧର ଅଭାବ, ଏବଂ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଶତ୍ରୁ ଓ ବନ୍ଧୁ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ଅପମାନ—ସବୁ ରେ ସେ ସମଭାବ ରଖେ। ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଘରରୁ ଖାଇବା ନୁହେଁ। ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ବିବାଦ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ମାତ୍ର ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧୀନ କରି ରଖିବା ଦ୍ୱାରା। ଏପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ। ସମାଜରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଚଣ୍ଡାଳ ଭାବେ ଅପମାନିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ତାହାପରି ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ମମତା ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ, ଶାନ୍ତ, ମୋହ ରହିତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ମଳ, ପରମ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକ ହେଉଛନ୍ତି ସେ। ସେ ଗୁଣାତୀତ, ପରମ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡ ଭଗବାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ, ପରମ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି ପରମ ପଦକୁ ସେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ କେହି ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିରେ ଶୋଇଥାନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ରାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାଦ୍ଧକାରୀ ରାତିରେ ମହିଳାଙ୍କ ତିଆରି କରା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଔଷଧି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶ୍ରାଦ୍ଧକାରୀ ଓ ଭୋଜନକାରୀ ଦୁହେଁ ଦିନେ ଶୋଇବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ କିମ୍ବା ଅଚ୍ଛୁତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ନରକକୁ ଯାଏ। ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର, ଶାନ୍ତ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର ମଧୁ ଓ ତିନି ପ୍ରକାର ଚାଉଳ ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସର୍ବୋତ୍ତମ କରୁଣା ଥିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ବେଦାନ୍ତର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ନିପୁଣ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଦେବାରେ ଲିନ ରହିବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, କିଏମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ—ଏହା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ। କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ବିକୃତ ନଖ ଥିବା, ଲଟକିଥିବା କାନ ଥିବା କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ବାକ୍ୟ କହୁଥିବା, ମତ ଦ୍ରୋହୀ, ମନ୍ଦିର ସେବକ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି, ମିଥ୍ୟା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା, ଅନ୍ୟର ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ଖଲ୍ଲା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଗୋଲାକାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପୂଜାରୀ, ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ରହିତ କିମ୍ବା ଶିବ ଭକ୍ତି ରୁ ଦୂର ଥିବା, ସ୍ମୃତି ବା ମନ୍ତ୍ର ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା, ବେଦ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା, ଗ୍ରାମ ବା ହାଟର ସାମଗ୍ରୀ ଦାନ କରୁଥିବା ଏବଂ ଠକିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ—ଏମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ସାବଧାନୀ ସହିତ ବଞ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯିବ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ସଂଯମୀ ହେବା ଦରକାର। ଦ୍ୱିଜତମ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କୁ, ଦର୍ଭା ଧରିଥିବା ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଦ୍ୱାନମାନେ କୁଟପ ସମୟରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟକୁ କୁଟପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏ ସମୟରେ ପିତୃମାନେକୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଥାଏ। ତେଣୁ, ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏହା ରାକ୍ଷସ ସମୟରେ କରାଯିବ, ତେବେ ତାହା ପିତୃମାନେ ପହଞ୍ଚେନାହିଁ। ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ରବାଣୀ ମାନବ ଜୀବନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଶୁଭ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ।