ଏହି ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରକଥାରେ କହାଯାଏ ଯେ, ଜନେ ଜନ୍ମଜାତ ଧର୍ମପରାୟଣ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଳ, ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ନିଜ ଘରର ଉପଜିବ୍ୟ ଦେଇ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ନିଜର ପାପ ଅନ୍ୟ ପାଖକୁ ଯାଏ ଓ ନିଜେ ପୁଣ୍ୟ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ଅତିଥିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦରକାର। ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି, ପଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞ ପ୍ରତିଦିନ କରିବା ଅବଶ୍ୟକ। ରାଜା ଓ ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଗଣନା ହୁଏ। ଏହି ଧାର୍ମିକ ଆଚରଣ ଅନୁସାରେ, ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କ ପାଇଁ ରଖିଥିବା ଭୋଜନପାତ୍ରକୁ ଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖାଇ ସାରି ପଛରୁ ମୁଁହରୁ ଫେଙ୍କାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଦ ପରି ଅଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରଣା କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଲୁଣ ଓ ଗଁଁ ମାଂସ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି କହାଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଶବ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା କଲେ ନରକ ମିଳେ। ଆହାର ପୂର୍ବରୁ ଜଳ ଆଚମନ କରିବା ଦରକାର, ଏହି ଜଳ ଅମୃତମୟ ଆବରଣ। ପ୍ରଥମେ ହୂତ ଦେଇ ଓ ଜଳ ଆଚମନ କରି, ତାପରେ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଯେଉଁ ସମ୍ଭବ, ଅତିଥିଙ୍କୁ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇବା ଦରକାର। ଯଦି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ତେବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ବାନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ନିଜ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପୁଅମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଦେଇ, ଏକା କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ବନକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍। ତଳେ ଶୟନ କରି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ରହି, ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କରୁଣାବାନ୍ ଓ କେବଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭଜିବା ଉଚିତ୍। ସେ ଦିନକୁ ମାତ୍ର ଆଠ ମୁଠ ଭୋଜନ ନିଅନ୍ତୁ, ରାତିରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କାମ, ନିଦ୍ରା ଓ ଆଳସ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ବନବାସୀ ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ମନରେ ସମସ୍ତ ଭୂତିକ ବସ୍ତୁପ୍ରତି ବୈରାଗ୍ୟ ଆସିଯାଏ, ସେ ବେଦାନ୍ତ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ, ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ଦମନ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା ହେଉଛନ୍ତି। ଶାନ୍ତି, ରାଗ ଓ କ୍ରୋଧ ଶୂନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଶତ୍ରୁ ଓ ମିତ୍ର, ସମ୍ମାନ ଓ ଅପମାନରେ ସମଭାବ ରଖିବା ଦରକାର। ସେ ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କେବଳ ଏକ ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ ବିବାଦ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ମାତ୍ର ଭିକ୍ଷା ନେବା ଦରକାର। ସେ ସଦା ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ନିଜକୁ ଦମନ କରିବେ। ଏଠାରେ ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ହଜାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଯଦି ସେ ଜାତି କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦିତ ଚଣ୍ଡାଳ ସମାନ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଶୂନ୍ୟ, ମମତା ଶୂନ୍ୟ, ଶାନ୍ତ, ମାୟାତୀତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ମଳ, ପରମ ଚିରନ୍ତନ ଜ୍ଵାଳା ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ସେ ନିର୍ଗୁଣ ପରମାତ୍ମା ଉପରେ ମନନ କରିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଉପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବେ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ସେ ସହସ୍ରଶିରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରିବେ। ଏପରି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ, ଚିରନ୍ତନ ଜ୍ଵାଳା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଆଉ ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିରେ ଶୁଅନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ରହନ୍ତି, ଓ ରାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ରାତିରେ ମହିଳାଙ୍କ ତିଆରି କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଔଷଧ ଶାକ୍ତି ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନେ ଶୁଅନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର।