ଏକ ଦିନ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଶାସ୍ତ୍ର କହିଲେ—ଏକ ଭକ୍ତ, ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଯୋଡିଥିବା ହାତରେ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ହରିଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ବିଦାୟ ନିଅ। ପ୍ରଭାତ କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ କରି, ଅନ୍ୟ କ୍ରମାନୁସାରେ ଉପଦେଶିତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କରିବା ଉଚିତ। ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ସ୍ନାନ ଓ ଶୁଦ୍ଧି କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ଦର୍ଭା ଗ୍ରାସ୍ ହାତରେ ନେଇ ବ୍ରହ୍ମ-ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ରାତିର ପ୍ରଥମ ପାହରେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ସଠିକ୍ କ୍ରମରେ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁଜଣ ଏହି କ୍ରିୟାଗୁଡିକ କରିନାହିଁ, ସେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବାହାରିଥିବା ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହେବା ଉଚିତ। ସେଉଁଠି ଅତି ମହାପାପୀ ଭାବରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଭଲ; ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଇଥାଏ। ଏଠି, ଅତିଥିକୁ ଭୋଜନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ସମ୍ମାନ କରିବା ଚାହିଁ। ଜଳ, ପକା ଖାଦ୍ୟ, କନ୍ଦମୂଳ, ଫଳ କିମ୍ବା ଘରରୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଦେଇ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯଥାର୍ଥ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ନିଜର ପାପ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ ନିଜେ ପୁଣ୍ୟ ନେଇ ଯାଇପାରିବେ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ଅତିଥିକୁ ବିଷ୍ଣୁ ପରି ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପିତୃମାନେ ଭୋଜନ ଓ ପାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ହେବାକୁ, ପଞ୍ଚମହାଯଜ୍ଞ ଦିନ ପ୍ରତିଦିନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ରାଜା ଓ ବ୍ରହ୍ମ-ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞରେ ଗଣନା ହୁଏ। ଦ୍ୱିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଖାଦ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଖାଇବା ପରେ ମୁଁହରୁ ବମିତ ଖାଦ୍ୟକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଦ ପରି ଅଶୁଦ୍ଧ କହିଛନ୍ତି। ଶୁଧା ଲୁଣ ଓ ଗୋମାଂସ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶବ୍ଦ କରିବା ନିଷିଦ୍ଧ; ଏହା କଲେ ନରକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ତୁମେ ଅମୃତ ଅବରଣ, ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଜଳ ପିଇବା ଦରକାର। ପ୍ରଥମ ହୋମ ଓ ଜଳ ପିଇ ନିବେଦନ କରି, ତାପରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଯଥାସମ୍ଭବ ଅତିଥିକୁ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇବା ଦରକାର। ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ନିୟମ ତ୍ୟାଗ କରେ, ତେଣୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ସେ ନିଜ ପତ୍ନୀକୁ ପୁଅମାନଙ୍କ ଭରସାରେ ଦେଇ, ସେ ଏକା କିମ୍ବା ପତ୍ନୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଭୂମିରେ ଶୋଇ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ପଞ୍ଚମହାଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଦୟା ରଖି, ଏକମାତ୍ର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଦିନକୁ ଆଠ ମୁଁହ ଖାଇବା ଉଚିତ, ରାତିରେ ଭୋଜନ କରିବା ନୁହେଁ। ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କ ତ୍ୟାଗ କରି, ଘୁମ ଓ ଆଳସ୍ୟରୁ ବିରତ ରହିବା ଦରକାର। ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଚନ୍ଦ୍ରାୟନ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟରୁ ବିରକ୍ତି ଆସିଥାଏ, ସେ ଵେଦାନ୍ତ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଶାନ୍ତ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି, ଆତ୍ମ-ସଂଯମରେ ଦକ୍ଷ ହେବା ଦରକାର। ଶାନ୍ତି, ଅଭିଲାଷା ଓ କ୍ରୋଧ ରହିତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଶତ୍ରୁ ଓ ମିତ୍ର, ସମ୍ମାନ ଓ ଅପମାନରେ ସମ ଭାବ ରଖି, ସେ ଦିନେ ଭିକ୍ଷା ଦେଇ ଜୀବିକା କରିବା ଉଚିତ, ଏକ ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ନେଇ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି କୌଣସି ବିବାଦ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଦରକାର। ସେ ସଦା ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆତ୍ମ-ସଂଯମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ଚଣ୍ଡାଳ ପରି ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମରେ ନିନ୍ଦିତ ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ, ଅସଙ୍ଗ, ଶାନ୍ତ, ମାୟା ଉପରେ ଅତିତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବା ଉଚିତ।