ଏକ ଦିନ, ଦ୍ୱିଜାତି ପୁରୁଷ ନିଜ ପ୍ରଭାତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ପ୍ରଥମେ ଅଙ୍ଗୁଠି ଏବଂ ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ମିଶାଇ ନାଭି ଅଞ୍ଚଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ତାପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ହେଇ, ନିଜ ହାତକୁ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଳିର ଟିପ୍ସ୍ରେ ଶକ୍ତି ଆଣି ଦୁଇ କାନ୍ଧକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଏହାପରେ ସେ ନିଜ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଗଛର ଛାଲି ସହିତ ଦାନ୍ତ କାଠ ଚବାଇବାକୁ ନେଲେ। ଏହି ଦାନ୍ତ କାଠକୁ ପ୍ରଥମେ ପାଣିରେ ଧୋଇଲେ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ମନେ ମନେ କହିଲେ, “ଓ ବୃକ୍ଷ, ତୁମରୁ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ଞା ଦିଅ।” ଯଦି ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ କାଠ ନବ ଅଙ୍ଗୁଳ ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ; ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଆଠ ଅଙ୍ଗୁଳ ହେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଉପଯୁକ୍ତ ଗଛର ଦାନ୍ତ କାଠ ମିଳିନଥାଏ, ତେବେ ସେ ଜଳର ସହାୟତାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାପ ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁହକୁ ପବିତ୍ର କରିପାରିବେ। ଏହାପରେ, ବାମ ହାତରେ ଦାନ୍ତ କାଠ ଧରି, ବାମ କାନା ଦାନ୍ତ ଉପରେ ଘସିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଜିହ୍ୱାକୁ ଭଲଭାବେ ଚେଚି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ସେ ଏବେ ନଦୀ ତଟ କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେଠାରେ, ପବିତ୍ର ତୀରକୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରୁ ତାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ସ୍ନାନ କରିବା ସମୟରେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତୀର ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ନର୍ମଦା, ସିନ୍ଧୁ, କାଭେରୀ, ଏହି ଜଳରେ ଆସନ୍ତୁ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବୀମାନେ ସ୍ନାନ ସମୟରେ ସଦା ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।” ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ ଦ୍ୱାରାବତୀ ନଗର ପୁନ୍ୟମୟ ଏବଂ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସ୍ନାନ ଶେଷରେ, ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ତର୍ପଣ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ଏବେ ସେ ପ୍ରକ୍ଷାଳିତ ଏବଂ ଅସିଲା ଅଂଶୁକ ଧାରଣ କଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଜପା ଚାଦର ମୁଣ୍ଡେ ପିଣ୍ଡିଲେ। ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପାଣି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ପୁଣି ପାଣିରେ ଭଲଭାବେ ଶୂଦ୍ଧି କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଟେଇ, ଭୂର୍ ଆଦି ବ୍ୟାହୃତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଓଁ ଧ୍ୱନିକୁ ହୃଦୟରେ ରଖି, ‘ଭୂ’ କୁ ମୁଣ୍ଡରେ, ‘ଭୂ’, ‘ଭୁଵଃ’, ‘ସ୍ୱଃ’ ଏବଂ ରକ୍ଷାକାରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ତିନି ଦିଗରେ ବିସ୍ତାର କଲେ। ତାପରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, “ଓ ଵରଦାୟିନୀ, ତ୍ରୟୀକ୍ଷରୀ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନିନୀ ଦେବୀ, ଆସନ୍ତୁ।” ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସମୟରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଦେବୀ ଏକ ବୃଷଭ ଉପରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଅସୀନ। ସାଞ୍ଜ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ, ପୀତ ଶାଡ଼ି ପିନ୍ଧି ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ପ୍ରଣବ ଧ୍ୱନି, ପବିତ୍ର ବ୍ୟାହୃତି ଏବଂ ତ୍ରିପଦୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକାସାଥି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ବାମ, ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଡାହାଣ ଦିଗରୁ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଏହିପରି, ମଧ୍ୟାନ୍ହରେ ଜଳ ଏବଂ ସାଞ୍ଜରେ ଅଗ୍ନି ପବିତ୍ର କରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେ କହିଲେ, “ମଳ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ରତା ନ ହେଉ, ଏବଂ ନାକ ଛୁଇଁନଥିବା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା କରିଛି।” ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ପରେ, ସେ “ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ” ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏବେ ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଏବଂ ଜଳ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଡାହାଣ ହାତ ଉଠାଇ, ବାମ ହାତ ନମାଇ, ଦିନର ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ତିନି ବେଳେ ଏହି କ୍ରମ ଅନୁସରଣ କଲେ। ନାରଦଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ସାୱିତ୍ରୀ, ବୈଷ୍ଣବ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଯଥାଯଥ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।” ଏହାପରେ ତିନିଥର ପରିଭ୍ରମଣ କରି, ନିଜ ଅଙ୍ଗରେ ଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ମନେ କଲେ, “ଗାୟତ୍ରୀ ଦେବୀ, ଯିଏ ହଂସ ଚରଣରେ ନୂପୁର ଧ୍ୱନିରେ ଶୋଭିତ, ଯିଏ ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ସଦା ମୋତେ ଶ୍ରୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ।” ସେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଯାହା ଦୀପ୍ତିମାନ କେଶ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମୁକୁଟ, ଖୁସି ଭରା, ବୃଷଭ ଉପରେ ଅସୀନ, ଶୁଭ୍ର ଦେହୀ, ଯଜୁର୍ବେଦ ମୂର୍ତ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ, ସାଞ୍ଜରେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଅସୀନ, ମଣି ନୂପୁର ଓ ଚମକୁଥିବା ହାରରେ ଶୋଭିତ, ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀ, ସଦା ମୋତେ ଶ୍ରୀ ଦିଅନ୍ତୁ। ସାଞ୍ଜ ସମୟରେ, ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ତିନି ପଦ ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର, ପ୍ରଣବ ସହିତ, ଭୂଃ, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱଃ ଅନୁକ୍ରମରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି ଜୀବନ ଧାରଣର ମୂଳ ଭାବିତ।