ଏଠାରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦୃଶ୍ୟ ଖୋଲିବାରେ, ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ଯଦି ସର୍ବଦା କାମନା ଓ ଏହା ପରି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଲିପ୍ତ ରହେ, ସେ ଭ୍ରମିତ ମନ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମୋହ ଓ ନିଷ୍କାମ ଅଟାଚ୍ମେଣ୍ଟ ହିନ୍ଦା ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ ପରିଚୟ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଦିନେ ଦେବମାନେ ନିଜ ନିବାସକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଫେରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା, କାରଣ ସେମାନେ ଆଉ କଷ୍ଟ ପାଇବେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ, ଚମେଲୀ ଫୁଲର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଦେବମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଆପଣାପଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠିଏ, ନିର୍ଫର୍ମ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସ୍ୱୟଂ-ପ୍ରଭା ଓ ନିର୍ମଳ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ମୃକଣ୍ଡୁ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଶାନ୍ତ, ଦୟାମୟ ମୁଖରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୀପ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଚିରଯୁବକ ଦେବମାନଙ୍କ ଲୋର୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ଶିର ଗୁଡ଼ି ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ମୃକଣ୍ଡୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି, ସେ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ଅନ୍ତ ଓ ଆରମ୍ଭରେ ଯିଏ ଅତିକ୍ରମ, ସେ ଉତ୍ତମ ଅନୁକରଣକାରୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶେଷ ମୁକ୍ତିଦାତାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ଅନେକ ରୂପ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ, ମୁଁ ସେ ପରମ ଲୋର୍ଡକୁ ପୂଜା କରୁଛି। ତୁଳନାହୀନ, ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦୟାଶୀଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଲୋର୍ଡ, ପ୍ରଥମ ପୂଜ୍ୟବ୍ୟକ୍ତିକୁ ମୁଁ ପୂଜା କରୁଛି। ଭ୍ରମ ହରାଇ, ମୁଁ ସେ ଅତିଶୁଦ୍ଧ ଜନକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯିଏ ସଂସାର ନାଶ କରେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯାହାକୁ ସେବା କରେ, ସେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟ, ପରମ ଲୋର୍ଡ, ଦୟାର ସାଗର।" ଏହିପରେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତା ପରମ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଲେ। ସେ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, "ଅନ୍ୟଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ଏ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତବାନ।" "ତୁମ ମନ ଯାହା ଚାହେ, ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।" "ତୁମେ ଦେଖିବା ଦୁର୍ଲଭ, ଅପାତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସ୍ମରଣ ହୁଏ।" "ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମିକ, ଦୀକ୍ଷିତ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ହୀନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ—" ମୃକଣ୍ଡୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଜଗତର ଧାରଣକାରୀ।" "ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଏ ଅଚ୍ୟୁତ, ସେ ପଦକୁ ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।" "ମୋର ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ଫଳହୀନ ହେବ ନାହିଁ।" "ଏହି ଶପଥ ମୁଁ ରଖିବି; ମୋ ଜନମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ।" ଏଠିଏ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୃକଣ୍ଡୁ ଦୃଢ଼ ହେଲେ। "ଏ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲେ, ତେଣୁ ତିନି ଲୋକରେ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ?" ଏହିପରେ, ମୃକଣ୍ଡୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପରେ, "ହରି, ଭୃଗୁ କୁଳର ଅବତାର, ତାପରେ କ'ଣ କଲେ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ହରି ଦେଖିଲେ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟା, ଦୀର୍ଘାୟୁ ମୃକଣ୍ଡୁ ର ବୁଢ଼ିରେ ଏହା ଦେଖିଲେ। ବିଷ୍ଣୁପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନି ପ୍ରତି ଏହି ଭକ୍ତି ଉନ୍ମୁଖିତ ହେଲା। ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦୃଢ଼, ଶାନ୍ତ, ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ମନ, ବାଣୀ, ଓ ଶରୀରରେ ସେ ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ରହିଲେ। ଦଶ ମାସ ପରେ, ସେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଜନ୍ମ କ୍ରିୟା ନିୟମାନୁସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଗଲା। ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ, ଅନନ୍ଦରେ ସେ ପୁଅ ଦୀକ୍ଷା ପାଇଲା। "ପୁଅ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସର୍ବଦା ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହା ନିୟମ। ବେଦ ପାଠ ଥିଲେ ପୂର୍ବରୁ ବେଦିକ କର୍ମ କରିବା ଦରକାର। ନିଷିଦ୍ଧ କଥା ଓ ଏହା ପରି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। କାହାପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଲାଗି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।" ଏପରି, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନି ଏହିପରି ଶିକ୍ଷା ନେଲେ।