ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏହି ଲୋକରେ ଚାରିଟି ବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା, ଯାହାମାନେ ସମାଜକୁ ନିୟମିତ କରୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ । ଏହି ବର୍ଣ୍ଣରେ ଜନ୍ମ ମାତ୍ର ଜନନୀ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବରଂ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣର କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ପାଖଣ୍ଡୀ ବୋଲି କହନ୍ତି । ଏପରି କରିଲେ ସେ ଗିରିଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତ କର୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି । ଅଞ୍ଚଳ ରୀତିର ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି—ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ପାରମ୍ପରିକ ଧର୍ମର ବିରୋଧ ନୁହେଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ । କିନ୍ତୁ, ଯଦି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମମୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ ସାଧନ କରେନି କିମ୍ବା ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିପାରନ୍ତି । ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ ମାଂସ ଭୋଜନ, ବନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ, ଜୀବନଭରୀ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ, ମାନବ ଓ ପଶୁ ବଳି—ଏହି ସବୁ କଳିଯୁଗରେ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି । ଏହି କଥା ଅନୁସରଣ ନ କଲେ, ଲୋକ ବିଗଢ଼ିଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତ କର୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏବେ ସାଧାରଣ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ବିସ୍ତାରରେ କହାଯାଉଛି—ଏହାକୁ ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଜୀବନ ନିବାହ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ୍ । ସେ ଭେଦ ପାଠ କରିବେ, ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ । ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଭାବିବେ, ମୃଦୁ ଓ ମିଠା କଥା କହିବେ । କେହିଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲିନ ରହିବେ । ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବେ । ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବେ, ଭଲମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବେ । ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପଦେଶିତ । ବୈଶ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟ, କୌଶଳ କିମ୍ବା ହସ୍ତକଳା ଦ୍ୱାରା ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରିପାରନ୍ତି । ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତ ରହିବା ଉଚିତ୍ । ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଶୁଭ କଥା କହିବା ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ଧର୍ମ । ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଆପତ୍କାଳରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ର ଚରିତ୍ର ନ ଅନୁସରିବା । ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ—ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ବନପ୍ରସ୍ଥ ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ । ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି କର୍ମମାର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଏମିତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନାହିଁ । ଏବେ ଆଉ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଶୁଣ । ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେଉଁଠାରେ ପାଖଣ୍ଡୀ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ । ନାରୀମାନେ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ବିନା, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଓ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଛଅ, ସାତ କିମ୍ବା ଆଠ ବର୍ଷ ବୟସରେ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ । ନନ୍ଦୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଶୁଭ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ ପୂର୍ବକ । କେବଳ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଲୋକ ଚଣ୍ଡାଳ ସମାନ ହୁଅନ୍ତି । ଶୂଚିତା ଶେଷରେ ନାମକରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ । ଅଶୁଭ କିମ୍ବା କଠୋର ଶବ୍ଦ ଦେଇ ନାମ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସପ୍ତମ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ ମାସରେ ଗୃହ୍ୟ ସୂତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ । ପାଦ ମୁଣ୍ଡନ ଓ ମୁଣ୍ଡନ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାଗରେ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ । ଷୋଳ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱିତୀୟ ଅବଧି ମଧ୍ୟରେ କରିପାରିବା ନିୟମ ଅଛି । ଏପରି ଭାବରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଜୀବନର ନିୟମ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଆଚରଣ ଉପଦେଶିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଅନୁସରଣ କଲେ ଲୋକ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଥିଲେ ।