ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ମତାନ୍ଧ ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବାରୁ ତାଙ୍କର ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲି। ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମମ ଉତ୍ପୀଡନରେ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବେଦମାର୍ଗକୁ ଛାଡିଦେଲି। ମୁଁ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଥିବାରେ, ମହେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ। ଏଭଳି, ମୁଁ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ଦୁର୍ବ୍ୟସନରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲି। ମୋ ଏକ ସେନା ସହିତ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁମାନେ ମାରିଦେଲି। ତିବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟତାପରେ ଅତିକ୍ଳାନ ହୋଇ, ମୁଁ ରେବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଲି। ଏକା, ସେନା ବିନା, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିଲି। ରାତି ଆସିବାବେଳେ, ମୁଁ ଏକ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ ଜନନୀକୁ ଦେଖିଲି। ସେନା ବିନା ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏହି ରାତି ଜାଗି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲି। ଏଠାରେ, ଏକାଦଶୀ ଜାଗରଣର ଶେଷରେ, ପ୍ରିୟଜନ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲି। ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାତ ଥିବା ଜୀବ ମୋତେ ନିକଟେ ଆସୁଛି। ମୁଁ ବିଦ୍ୱାନ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି—ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟମିତ ଶିକ୍ଷା କଣ? ସେ ବହୁ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁନଃ ଏହି ଭାବନା କଲେ—ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଜାଗରଣ ଏବଂ ଉପବାସ କରିଲେ, ମୁଁ ପାପହୀନ ହେବି। ଏହି ଉପବାସର ଶକ୍ତିରେ, ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ସେ, ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ମୋ ପାଖରେ ମାଥା ନମାଇଲେ। ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସହାୟକମାନେକୁ ଡାକି, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ—ଧର୍ମମାର୍ଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ ମାନବମାନେକୁ ମୋ ପାଖରେ ଆଣ। ଯେମାନେ ସଦା 'ନାରାୟଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ହରି, ଆମେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଛୁ' କହନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତ କର, କାରଣ ଶାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏହି ଶବ୍ଦ ସଦା କହନ୍ତି। ଯେମାନେ ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି—ମୋ ସହାୟକମାନେ ସେମାନେଠୁ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ; ମୋର ସେମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ। ଯେମାନେ ସଦା ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେକୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ଆସଲେ ଦରିଦ୍ର ଓ ହରି ନାମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ, ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଦିଅ। ଏଭଳି, ଶିବ ଓ ହରିକୁ ସମ ଭାବରେ ଦେଖୁଥିବା ଦୂତମାନେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦିଅ। କିନ୍ତୁ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଚରଣାମୃତର ସିଞ୍ଚନରେ ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇନାହାନ୍ତି, ସେହି ପାପୀମାନେକୁ ମୋ ଘରକୁ ଆଣ। ଦୂତମାନେ, ଦେବମାନେକୁ ଠକାଇବାରେ ଆନନ୍ଦ ଲୁଟୁଥିବା, ଲୋକମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ଏବଂ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେକୁ ଏଠାରେ ଆଣ। ଦୂତମାନେ, ଗ୍ରାମକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଓ ଅଧିକ ଲୋଭୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେର ଧନ ଉପରେ ଲୋଭ ଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଆଣ। ଏହିପରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ମୂର୍ଖ ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ କଦାପି ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେକୁ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଆଣ। ମୁଁ ସେହି ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମନେ ପକାଉଛି, ଯାହା ପଶ୍ଚାତ୍ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ସେଠାରେ, ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଯମ, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଯମ କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚତମ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ମୋତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କଲି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ରହିବା ପରେ, ମୁଁ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲି। ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟ ରହିବା ପରେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲି। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଥିବାରୁ, ବିଦ୍ୱାନ୍ତ ମୁନି, ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ଜାଣିଛି। ପୂର୍ବରୁ, ଏକାଦଶୀ ଏହି ଉପବାସ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି। ଏଠାରେ, ଯେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ କରାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ଏହି। ଏହିପାଇଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଏକାଦଶୀର ଶୁଭ ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବି। ଯେମାନେ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସକୁ ନିଷ୍ଠାସହ କରନ୍ତି...