ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ଜ୍ଞେୟ, ଜ୍ଞାତା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଦ୍ଧିର ଅଧିକାରୀ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସେ ଧ୍ୟାନର ନାଥ, ଯାହାଙ୍କ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛନ୍ତି ଧ୍ୟାନୀ, ଧ୍ୟାନର ବସ୍ତୁ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ନିଜେ। ସେହି ଶକ୍ତିରେ ଅନୁଗତ, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ, ସତ୍ୟ ପ୍ରଶଂସାର ଅର୍ହ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେଁ। ଯେଉଁଠି କାଳ ଶେଷରେ ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ଦେବ, ଯାହାଙ୍କର ପାଦ ପଣ୍ଡିତମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେହି ଅଜନ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ଆତ୍ମନିବେଦନ କରେଁ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିବାସରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣେ ଯାଏଁ। ସେ ଦେହର କାରଣ, ଯାହାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ବଗାମୀ, ସେଠିକି ମୁଁ ସଦା ଶରଣ ନେଉଛି। ଯିଏ ଭୂମି ଓ ନଦୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେହି ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେଁ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ସେହି ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଉଛି। ସେହି ସଂସାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କ୍ରିୟାହୀନ, ପରମ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସେ ନିଜର ଅନେକ ରୂପ ମାଧ୍ୟମରେ ଏକାଧିପତ୍ୟ ରଖିଥିବା ପ୍ରଥମିକ ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ଯାହାଠାରୁ ସବୁ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ଯାହାରେ ସବୁ ବିଲୀନ ହୁଏ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଯିଏ ଅସଙ୍ଗ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ସେ ପରମ ପବିତ୍ର, ଅଗୋଚର, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ସବୁଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କୂର୍ମ ଅବତାର ଭାବେ ଆସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭାରାହ ଅବତାରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଉଦ୍ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା ନରସିଂହଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯିଏ ଅଜୟ୍ୟ ଦେବ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ନ କରିଥିବା ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ନିଜ ବଂଶ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେଁ। ଯେମାନେ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେଁ। ଯିଏ ଦ୍ୱାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଗଣନା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅଗଣ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେଁ। ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜିପାରିବେ କି? ଏମିତି ଅଲ୍ପଜ୍ଞ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଁ। ଯେମାନେ ପରିଶୁଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବେ? ମତେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ମୁଁ କିପରି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି? ଅପରାଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ମୁକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତା ଆଣେ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ମୁଁ ସେହି ପ୍ରାଚୀନ, ଅଜର, ଜ୍ଞାନମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଁ। ହଜାରମୁଣ୍ଡି ଭାରତୀ ହରିଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଭୂତି, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ଦଶ ଅଙ୍ଗୁଳ ମାପି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ଅଜର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେଁ। ସବୁଠୁ ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଦେବଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେଁ। ନିଜ ନିବାସ ଦେଇଥିବା ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ। ମହାର୍ଷିମାନେ, ନାରଦ, ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ନିବାସ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ମୁଁ ସନକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରେଁ, କାରଣ ତିନିଏ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ବ୍ୟାପିତ ହୋଇଛି। ଗୁଣମାନଙ୍କ ଭିନ୍ନତା ଧାରଣ କରି, ସେ ତ୍ରିରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଓ ମୁନି, ରୁଦ୍ର ନାମକ ଏକ ଆସନ ଅଛି, ଯାହା ସଂସାରର ଅନ୍ତ କରେ। କେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଆଉ କେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ। ଏହି ପରି ଅଦ୍ଭୁତ, ପରମ, ଅଜନ୍ମା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ଅନନ୍ୟ।