ସେଠାରେ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଂଯମୀ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଭଦ୍ରଶୀଳ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହି ଭଦ୍ରଶୀଳ ଛୁଆବେଳେ ଖେଳ କରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥିଲେ। ସେ ସ୍ବ-ସହଯୋଗୀ ମାନେ ଠାରେ ସତତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଦ୍ରଶୀଳ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଛୁଆମାନେଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବାରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଥିଲେ। ଭଦ୍ରଶୀଳ ସଦା କହୁଥିଲେ—"ସମସ୍ତ ଜଗତର କୁଶଳ ହେଉ।" ସେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରି ଏହାକୁ କେଶବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତପସ୍ୟା ଦେଖି ତାଙ୍କ ପିତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମର ଚରିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଓ ଦୁର୍ଲଭ, ଏହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ପାଆନ୍ତି। ତୁମେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ମମତା ଶୂନ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ହରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସେବା ବିନା ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏ ଶିଶୁ, ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କେମିତି ତୋର ମନରେ ଆସିଲା? ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏପରି ଭକ୍ତି ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ, ଭଦ୍ରଶୀଳ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ନିଖୁଟ ଭାବେ ଓ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଏଠି କରିଥିବା ଉପକ୍ରମ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରିପାରେ, ଏବଂ ଯମ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ମୁଁ ଜାଣେ।" ତାଙ୍କ ପିତା, ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ସବୁ କାହା ପାଇଁ କିମ୍ବା କି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ହେଲା, ତୁମେ ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ।" ତାଙ୍କ ପିତା ଏହି ଜନ୍ମରେ ଧର୍ମକୀର୍ତ୍ତି ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ, ଯିଏ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ଅନେକ ଅଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି। ଦୁଷ୍ଟ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲି। ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବିଶେଷ ଭାବେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମୁଁ ବେଦମାର୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରିଥିଲି। ମୋ ଅଧର୍ମ ଦେଖି, ମହେଶଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ମୁଁ ସଦା ଅପରାଧ ଓ ଦୁରାଚାରରେ ଲୀନ ଥିଲି। ଏକ ଦିନ, ମୋ ସେନାସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ପଶୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲି। ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର ତାପରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ମୁଁ ରେବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲି। ପରେ, ସେନା ବିନା, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରୁଥିଲି।" "ରାତିର ଶେଷ ଅଂଶରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଏକ ଜନାନୀ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି। ସେନା ବିନା ମୁଁ ଏହି ରାତିକୁ ଜାଗି କାଟିଲି। ଏଠିରେ, ଜାଗରଣ ଶେଷରେ, ପ୍ରିୟ, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁଖ, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଉଠାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀ ଆସୁଛି। ଓ ପଣ୍ଡିତ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟମିତ ଆଚରଣ କ'ଣ, ମୋତେ ଠିକ୍ ଭାବେ କହ।" "ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁନଃ ଏହି ଭାବନା ହେଲା—ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଜାଗରଣ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମଳତା ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଉପବାସର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।" "ସେ, କୃପାବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ମୋ ପାଖରେ ମାଥା ନମାଇଲେ। ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସହଚରମାନେକୁ ଡାକି କହିଲେ—'ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ଧର୍ମମାର୍ଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା "ନାରାୟଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ହରି, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା କର" କହନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତ କର, କାରଣ ଶାନ୍ତମନା ଲୋକେ ସଦା ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।