ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କହାଯାଇଛି—ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନ କରୁଥିବା, କିମ୍ବା ଭଲ ଭାବରେ କରୁନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ଚିକିତ୍ସକ, କବି, କିମ୍ବା ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମୁଖେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉପବାସ ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ଲାଗି ରହିଲେ, ମଣିଷ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ ଦେବତା ନାହାନ୍ତି, ଉପବାସ ସମାନ କୌଣସି ତପ୍ୟ ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନ ସମାନ ଲାଭ କିଛି ନାହିଁ, ଧର୍ମ ସମାନ ଲାଭ କିଛି ନାହିଁ, ଧର୍ମ ସମାନ ବାପା କିଛି ନାହିଁ। ଏଠି ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଉପାଖ୍ୟାନ କୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରାଯାଏ। ଏକ ସମୟରେ ଗାଳବ ନାମକ ଏକ ଋଷି ଥିଲେ, ତିନି ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ ଏମିତି ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲ, ବହୁ ଗଛ, ହାତୀ ଓ ମୃଗ ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ। ସେଠାରେ ମୂଳ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଭରିପୁରି ଥିଲା ଏବଂ ଅନେକ ଋଷିମାନେ ବସୁଥିଲେ। ଗାଳବଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ—ସଂଯମୀ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଭଦ୍ରଶୀଳ। ଛୋଟବେଳେ ଖେଳ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଭଦ୍ରଶୀଳ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେଠାରେ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥିଲେ; ସେ ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲେ ଯେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏପରି ଭାବେ, ଛୁଆଁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ହୋଇ, ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଭଦ୍ରଶୀଳ ସବୁଜଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେବା ପାଇଁ କାମନା କରିଥିଲେ—"ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ!" ସେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି, ଏହି ବ୍ରତ କେଶବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଏ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପିତା ଗାଳବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମର ଆଚରଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଦୁର୍ଲଭ, ଏପରି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ତ୍ୟାଗ କରିଛ, ମମତା ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଓ ହରିଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସେବା ଛାଡ଼ି, ହରିଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା କେମିତି ହେଲା? ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଛି।" ଏପରି ଭାବେ ଗାଳବ, ଭଦ୍ରଶୀଳଙ୍କୁ ସନ୍ତୋଷିତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ସବୁ କାହା ପାଇଁ, କିଏ ପାଇଁ ଏପରି ହେଲା, ମୋତେ କୁହ।" ତାପରେ ଭଦ୍ରଶୀଳ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଯେପରି ହେଇଥିଲା, ସେପରି ଏକାଗ୍ରତାରେ କହିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିପାରେ, ଏବଂ ଯମଙ୍କ କଥା ମୁଁ ଜାଣିଛି। ମୋ ନାମ ଧର୍ମକୀର୍ତ୍ତି, ମୁଁ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶିକ୍ଷିତ। ମୁଁ ବହୁ ଅଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି। ଦୁଷ୍ଟ ପାଖଣ୍ଡୀମାନେ ସହ ମିଶି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଚଲିଗଲି। ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବେଦମାର୍ଗ ଛାଡିଦେଲି। ମୋ ପାପମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମହେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମୋପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ମୁଁ ସବୁବେଳେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଓ ଦୁର୍ବୃତ୍ତିରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲି। ଏକ ଦିନ ମୁଁ ମୋର ସେନା ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବହୁ ପ୍ରକାର ପଶୁ ହତ୍ୟା କଲି।" "ତପ୍ତ ରବିର ତାପରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ରେବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲି। ପରେ, ସେନା ବିନା ଏକା, ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ କ୍ଷୁଦାର୍ତ୍ତ ହେଲି। ରାତି ପ୍ରାୟ ହେବାବେଳେ, ମୁଁ ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯିଏ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ମୋ ସେନା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସେ ରାତି ସାରା ଜାଗି ରହିଲି। ସେଠାରେ, ଜାଗ୍ରଣର ଶେଷରେ, ପ୍ରିୟ, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା।" ଏହିପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାଖ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ—ଉପବାସ, ନିଷ୍ଠା ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି କେତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଏହିପରି ଆଚରଣ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ କିପରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କରେ।