ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ରଖି, ଜନେ ନିଜର ଉପବାସକୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପବାସ ସମୟରେ ସଙ୍ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ଓ ପୁରାଣଶ୍ରବଣ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଦୁଧ ପିଇବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ଗୁଣ ଲାଭ କରେ। ଏହି ଉପବାସର ବେଳେ ମାନବ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ସୁମୁଖ ରଖି, ଜ୍ଞାନର ଦର୍ଶନ ଦେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ସ୍ବଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଓ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚ ମହାୟଜ୍ଞ କରି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ନିଜେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଏପରି ଉପବାସ ଓ ନିୟମ ରଖିଥିବା ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହି ସମୟରେ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ପାପୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉପବାସ ଓ ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏମାନେ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ଡାକ୍ତର, କବି, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ବିରୋଧୀ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏମାନେ ସଂପୂଜନ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ଦେବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ ଉଚ୍ଚତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁ ସମ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ, ଉପବାସ ଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ତପସ୍ୟା ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନ ଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଭ ନାହିଁ, ଧର୍ମ ଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ, ଧର୍ମ ଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ପିତା ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କୁହାଯାଏ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଗାଳବ ନାମକ ଏକ ଋଷି ଥିଲେ, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ସେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଗଛ, ହାତୀ ଓ ହରିଣ ଥିଲେ। ସେଠି ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ପ୍ରଚୁର ଥିଲା, ଏବଂ ସେଠି ଅନେକ ଋଷିମାନେ ବସୁଥିଲେ। ଗାଳବଙ୍କ ଏକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ନାମ ଭଦ୍ରଶୀଳ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶିଶୁବୟସରେ ମଧ୍ୟ, ଭଦ୍ରଶୀଳ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ ଯେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଉପଦେଶ ପାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଭଦ୍ରଶୀଳ କହିଥିଲେ, "ସମସ୍ତ ଜଗତର କୁଶଳ ହେଉ।" ସେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାହା କେଶବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ତାଙ୍କ ପିତା ଗାଳବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ତୁମ ଆଚରଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଓ ଦୁର୍ଲଭ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ଅସଙ୍ଗ, ଶାନ୍ତ ଓ ହରିଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇଛ। ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେଙ୍କ ସେବା ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭଗବଦ୍ଭକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ବାଳକ, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନିଶ୍ଚୟ କିପରି ଉପଜିଲା? ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉଦିତ ହେଲା, ଏହି ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ଭଦ୍ରଶୀଳ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ବିସ୍ତାରରେ କହିଲେ— ଯେପରି ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା, ସେପରି କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରେ, ଯମ କଣ କହିଥିଲେ ମୁଁ ଜାଣିଛି।" ଏହା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ପିତା ଖୁସି ହୋଇ ଭଦ୍ରଶୀଳଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ସବୁ କାହା ପାଇଁ କିମ୍ବା କାହାର ନିମିତ୍ତରେ ଘଟିଲା, ତୁମେ ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।" "ମୋର ନାମ ଧର୍ମକୀର୍ତ୍ତି, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଏହି ସବୁ ଶିଖିଛି। ମୁଁ ବହୁତ ଅଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି।" ଏପରି ଭାବେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଅନୁସାରେ ଉପବାସ, ଭକ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଏହି ଗାଳବ ଓ ଭଦ୍ରଶୀଳଙ୍କ ଉଦାହରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହା ପ୍ରମାଣିତ।