ଏହି ଧର୍ମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବନରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ବିଶେଷ କରି ଏହି ଉପବାସକୁ ଏକମାସ ଧରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପବାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା ପରେ, ମଣିଷ ଏମିତି ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯାହାକି ବଡ଼ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି କଠିନରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଜଣେ ମୂର୍ଖ କିମ୍ବା ପଣ୍ଡିତ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତିର ଅର୍ହ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ କୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମନାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଉପବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଉପବାସ ସଦା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ଏଠାରେ ଭୋଜନ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅଧିକ ପାପ ହୁଏ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ନରକକୁ ଯିବେ। ଏହି ଉପବାସର ପୂର୍ବ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଏହି ଦିନ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ। ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଯଦି କେହି ମୁକ୍ତି ଚାହେ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ମୁକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି, ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଉପବାସ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ଦିନ ହରିଙ୍କ ଦିନ, ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ନାହିଁ। ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ କାଟିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଏହି ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ଶୂଚି ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। "ହେ କମଳନୟନ, ମୁଁ ଭୋଜନ କରିବି; ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣ ମୋର ଶରଣ ହୁଅନ୍ତୁ," ଏଭଳି ଭାବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମନକୁ ସଂତୁଷ୍ଟ କରି ଉପବାସ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ଓ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ ଓ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାତି ଅତିବାହିତ କରିବା ଉଚିତ। ପୁନି ବିଧିମତ ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଦୁଧ ସେବନ କଲେ ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବାର ଫଳ ମିଳେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଶାନ୍ତି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଏବଂ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞ କରିବା ପରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ନିୟମିତ ଭାଷା ସହିତ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। କେବେ ଅପବିତ୍ର ଓ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ଏମାନେ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଭଲ ଭାବେ ନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଡାକ୍ତର, କବି, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଖେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ଲାଭ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁ ସମ ଦେବତା ନାହିଁ, ଉପବାସ ସମ ତପସ୍ୟା ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନ ସମ ଲାଭ ନାହିଁ, ଧର୍ମ ସମ ଲାଭ ନାହିଁ, ଧର୍ମ ସମ ପିତା ନାହିଁ। ଏଠି ଏକ ପୁରାତନ କଥା କୁହାଯାଏ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଗାଳବ ନାମକ ଏକ ଋଷି ଥିଲେ, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ସେ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବସୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଗଛ ଥିଲା, ହାତୀ ଓ ମୃଗ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳର ସମୃଦ୍ଧି ଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଏଠି ବାସ କରୁଥିଲେ।