ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପରମେଶ୍ୱର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଠାକୁର, ପଦ୍ମନାଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ତପସ୍ୟାଦ୍ୱାରା ଆତଙ୍କିତ, ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣେ ଆସିଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ସେମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଜଗତର ଆକାର ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ! ଅଣ୍ଡର କାରଣ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ! ହେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ଧ୍ୟାନର ଆକୃତି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ଧ୍ୟାନର ଫଳ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ପୃଥିବୀର ମୂଳ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ଚେତନାର ଆକୃତି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ନିରାକାର, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ନିର୍ବିକାର, ଅନେକ ଆକୃତିର ଧାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ପୁନିପୁନି କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଜଗତ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ପ୍ରଣାମ! ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତିରେ ପ୍ରକାଶିତ, ହୋମ ଓ ପିତୃତର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ! ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏମିତି ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ!” ଏଭଳି ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ରୀହରି ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଚେଷ୍ଟରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଉପରେ ଅଲଂକୃତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ମୁଖ୍ୟ ଗଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଶିରୋବନ୍ଦନା କଲେ। ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ନମ୍ର ଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେ ସେ ମହାମୁନି, ମୃକଣ୍ଡୁ, ସେ ତୁମମାନେ ଉପରେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହାନ୍ତି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ କେବେଉ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକେକ୍ଷଣ ବି ଦୁଃଖ ଦେଇନାହାନ୍ତି। ଜେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଥମେ ନିଶ୍ଚିତ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ କିପରି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା କରିପାରିବ? ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମହାତ୍ମାମାନେ ଅନାସକ୍ତ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେଉ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ କାମାଦିରେ ଲିନ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼ ମନ ଭାବିଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମହାତ୍ମାମାନେ ନିର୍ଲିପ୍ତ। ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଫେରିଯାଅ; ସେ ତୁମମାନେ ଉପରେ କୌଣସି ବିପଦ ଆଣିବେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ଜାସ୍ମିନ୍ ପୁଷ୍ପ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରି, ଭଗବାନ୍ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ସନ୍ତୋଷରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରେ, ନିରାକାର, ନିର୍ମଳ, ଆତ୍ମପ୍ରଭା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖି, ମୃକଣ୍ଡୁ ମୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେ ଶାନ୍ତ, ଦୟାମୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଲୌକିକ ପ୍ରଭାରେ ଅପ୍ରଭାସିତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ଶିର ନମାଇ କର୍ଣ୍ଣଧାର ଭଗବାନ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ— “ଅନ୍ତହୀନ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରମ ମୋକ୍ଷଦାତା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବହୁ ଆକୃତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଅପରାଜିତ, ଏହି ପରମ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଭକ୍ତିର ମୂଳ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ପ୍ରଥମ ପୂଜ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ମୋହମୁକ୍ତ, ପରମ ପବିତ୍ର, ସଂସାର ମୋଚନ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସେବନ କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର, କୃପାର ସାଗର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।” ଏପରି ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ୍ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, “ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ, ଏକ ବର ଚୟନ କର। ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ସେଇ ବର ମାଗ। କାରଣ ତୁମ ଦର୍ଶନ ଅପରାଧୀମାନେ ପାଇ ନଥାନ୍ତି, ଏହି ବିରଳ ଦର୍ଶନ ସ୍ମରଣୀୟ।