ମୁଁ ଗଛପତ୍ର, ଘାସ ଏବଂ କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା ନେଇ ଏକ ଛୋଟ ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଶିକାରୀ ଭାବେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପଶୁ ହତ୍ୟା କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲି। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ, ଯିଏ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ, ଦେହ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଏକା ଏକା ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଦେଖି ବଡ଼ କ୍ଷମାନୁଭୂତି ଅନୁଭବ କଲି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଭ୍ରମଣ କରି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି। ସେ ମୋତେ କହିଲେ, "ମୁଁ କୋଇଲି ନୁହେଁ, ଶିକାରୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ମୁଁ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରୁଥିଲି ଏବଂ ମନ୍ଦ ଭାଷଣ କରିଥିଲି। କିଛି ସମୟ ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହୋଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ସମାଜରେ ନିନ୍ଦିତ ଥିଲି। ଏଉଁ, ଏକା ଏକା ଦୁଃଖରେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲି।" ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କର୍ମ ମୋତେ ଖୋଲି କହିଦେଲେ। ତା’ପରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ମାଂସ ଏବଂ ଫଳ ଭୁଞ୍ଜି ରହିଲୁ। ରାତିରେ ମନ୍ଦିରରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲୁ। ଆମର ଭୋଗ୍ୟ କର୍ମ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଆମେ ଉଭୟ ଏକେ ସମୟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲୁ। ଆମେ ନୃତ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ଥିବାବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଆସି ଆମକୁ ଯମଲୋକକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ଯେ 'ମନ୍ଦିର ପବିତ୍ରତା' ନାମକ କ୍ରିୟା କରିଥିଲୁ, ତାହାର ଫଳରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ – ଯେଉଁମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ, ମାଳା ଓ ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଧରିଥିଲେ – ସେମାନେ ଯମଦୂତମାନେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ଦୂତମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଧରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିଲେ, "ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଦମ୍ପତି, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଉପରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଧରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ। ଏବଂ ଯଦି କେହି ମନରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧମ। ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ; ଆମେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ନେଉଛୁ। ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଏହି ବିଚାର ଆମେ ଯମଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଉ। ଯମଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମର ଗର୍ବ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଧର୍ମୀ, ସେମାନେ ଅବଶ୍ୟ ଦୁର୍ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। କାହିଁକି ଆପଣମାନେ ଏଉଁ ଦୁଷ୍ଟ କାମ ପୁନିପୁନି କରୁଛନ୍ତି? ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଥିବାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ରହିବେ। ମୁଁ କାହିଁକି ପୁନିପୁନି ଏମିତି ପାପ କରିବି? ବଦଳରେ, ଏହି ଦୁଇଜଣ କୌଣସି ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ କାମ କରିଛନ୍ତି, ଆମେ ସେଠିକିଏ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହିଦେବା। ସେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଥିବାରୁ, ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଏମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।" ଜୀବନର ଶେଷରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ ହୁଏ—ଏହା ତ ଏମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶେବା କରିଥିଲେ। ଏକ ମାନବ ଯଦି ଶେଷ କ୍ଷଣରେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଦୂତମାନେ ଶୀଘ୍ର ଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏକ ଅଳ୍ପ ସମୟର ସେବକ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚେ—ତେବେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯିଏ ସେବା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କିଏ ଅନ୍ୟ? ଏହି ଦୁଇଜଣ, ହରିଙ୍କ ଗୃହରେ ସଦା ଥିବା, ଶରୀରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ, ତଥାପି ସେବା କରିଛନ୍ତି। ଏମିତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦୁଇଜଣ କିପରି ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ?