ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ ଏବଂ ସୁଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ, ସତ୍ୟପଥରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ସଠିକ୍ ଚରିତ୍ରର ମାଲିକା ଥିଲେ। ଏହି ଦମ୍ପତି ନିଜ ବଂଶର ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ସଚେତନ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ପୋଖରୀ, ବଗିଚା ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେ ପତ୍ନୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସିରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମନୋହର ଏବଂ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ପତାକା ଉଠାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଭାଣ୍ଡକ ନାମକ ଏକ ମହାର୍ଷି ଅନେକ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଦମ୍ପତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜାମାନେ ବଡ଼ ଦଳରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ନିମ୍ନ ଆସନରେ ବସି, ହାତ ଯୋଡି ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— "ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ଏହି ସମାଗମକୁ ଗୁଣବାନ୍ ଲୋକମାନେ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଶକ୍ତି, କୀର୍ତି, ଧନ ଓ ସନ୍ତାନ ଉପଜାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ଦୟାମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ପବିତ୍ର ହୁଏ— ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ କେମିତି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି, ଦୟାକରି ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ।" ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଛୁଇଁ ବିଭାଣ୍ଡକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ— "ଯେଉଁ ଲୋକ ନମ୍ର ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେ ଏହି ଲୋକରେ ବହୁତ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ। ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରେ, ଯାହା ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଇନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ଏବେ ମୁଁ ପଚାରିବାକୁ ଯାଉଛି, ସଠିକ୍ କଥା କହ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତାକା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ତୁମେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହ, ଏହା କାହିଁକି ଘଟୁଛି, ଏହା ସତ୍ୟସୂତ୍ର କହ। ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ସଂସାର ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।" ତାପରେ ସେ କହିଲେ— "ମୁଁ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହାନିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି। ଗାଁଠିଆ ହତ୍ୟାକାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଚୋର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଶରେ ଲିନ ଥିଲି। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ କେତେ ଦିନ ଅପରାଧରେ ଲିନ ଥିଲି, ମହାମୁନି? ସଦା ପଶୁମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲି, ଯାତ୍ରୀମାନେ ଯାହା ଜାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ଲୁଟି ନେଉଥିଲି। ଏକ ଦିନ ଅତି ଭୁଖା, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ତାପରେ ପୀଡିତ ଓ ତିବ୍ର ତିରିଷ୍ଣାରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ପାଖରେ ପହଁଚିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ଥିଲେ। ମୁଁ ସେଠାରେ ପାଣି ପିଇଲି, ତଟରେ ବସି ମୋର କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା। ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏକ ଉଜଡ଼ ଦେଉଳରେ ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କରିଲି। ପତ୍ର, ଘାସ ଓ କାଠରେ ଏକ ଛୋଟ ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଶିକାରୀ ଭାବରେ ଅନେକ ପ୍ରଜାତିର ପଶୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲି। ତାପରେ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ, ଯିଏ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଆସିଲେ। ସେ ନିଜ ପରିଜନମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ଦୁଃଖିତ, ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ଓ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟର ମର୍ମଦ୍ୱାରା, ସେ ଏକା ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ମୋର ମନରେ ଦୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଥକି ଗଲାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି— "ମୁଁ କୋଇଳି ନୁହେଁ, ଶିକାରୀ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନ ଚୋରି କରୁଥିଲି, ଏବଂ ମନ୍ଦ କଥା କହୁଥିଲି। କିଛି ସମୟ ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହୋଇଥିଲି, ଯଦ୍ୟପି ସମାଜ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲା।