ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷରେ ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଦେଖିବାର ଦୟା ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ପରି ଅନୁରୂପ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି କର୍ମ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଭୟଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। କର୍ତ୍ତା ନିଜର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଦେବମାନଙ୍କ ମାର୍ଗରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କଳନ କରନ୍ତି। ଏହିବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଛି—ତୁମେ ଝଣ୍ଡା ଉଠାଇବାକୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛ। ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଛ, ଏବେ ସେ କୃତ୍ୟଗୁଡିକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶିଖାଇବାକୁ ଚାହାଁଛି। ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ କହିଥିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଶ୍ରୀମୟ, ଷଟ୍ପଦ୍ବୀପର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେ ହରିଙ୍କୁ ଭଜୁଥିବା ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିମ୍ନତା ଭାବରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ, ଶାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ନିଜ ପତିକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବୋଲି ଭାବି, ନିତ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ନ୍ୟାୟବାନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ବଂଶରେ ସଚେତନ, ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ସେମାନେ ଅନେକ ଜଳାଶୟ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେ ପତ୍ନୀ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଭାବେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇ ଚମତ୍କାର ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ବିଶାଳ ଝଣ୍ଡା ଉଠାଉଥିଲେ। ଦେବମାନେ ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ବିଭାଣ୍ଡକ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ସହିତ, ବିପୁଳ ସଂଖ୍ୟାରେ ସେ ଆଗକୁ ଯାଇ ମିଳିଲେ। ସେ ନିମ୍ନ ଆସନରେ ବସି, ହାତ ଜୋଡି ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସଦ୍ଗୁଣୀମାନେ ଏହି ଉତ୍ସବକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯାହା ଦେବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥାଏ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଉତ୍କଳନ, ଖ୍ୟାତି, ଧନ ଓ ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଭଲ ଲୋକମାନେ ଦୟାର ବଡ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେଠି ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଛି ବୋଲି ମନାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। "ମୁଁ କଣ କରି ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି?"—ଏହିପରି ମୁଁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ। ବିଭାଣ୍ଡକ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ମିଳିଲେ, ଏବଂ ସ୍ନେହରେ କଥା କହିଲେ। ନମ୍ର ଓ ସମ୍ମାନିତ ଲୋକ ଏହି ଲୋକରେ ଅନେକ ଶୁଭ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଦୁର୍ଲଭ ଫଳ ପାଇପାରନ୍ତି, ଯାହା ମହାତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଇନାହାନ୍ତି। "ତୁମେ ସଦା ଭଲ ରୁହ, ଏବେ ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି—ସତ୍ୟ କଥା କହ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଝଣ୍ଡା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ। ଏହି ଉତ୍ସବ କାହିଁକି? ସତ୍ୟ କଥା କହ। ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର କୃତ୍ୟ ଏଠି ପ୍ରପଞ୍ଚରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର କ୍ଷତିରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲି। ଗୋଉର ହତ୍ୟାକାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧକ, ଚୋର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି। ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ କେତେ ଦିନ ମୁଁ ବଞ୍ଚି ରହିଲି, ମହାମୁନି? ମୁଁ ସଦା ପଶୁମାସ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲି, ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଚୋରି କରୁଥିଲି। ଏକଦିନ, ଭୟଙ୍କର ଖୁଦାରେ ଅପସ୍ତ ହୋଇ, ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଜଳନ୍ତ, ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିଲି। ସେଠି ଏକ ବଡ଼ ଝିଅ ଥିଲା, ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେଠି ମୁଁ ଜଳ ପିଲି, ତୀରେ ବସି ଏକାନ୍ତରେ ଏକ ଭଗ୍ନ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରରେ ନିଜ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନିର୍ମାଣ କରିଲି।