ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଯିଏଁ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍। ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର ପାଇଁ ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ସେହି ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ମାର୍ଗ ଦାତା, ସେ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍। ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍। ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ଗୁଣରୁ ପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଗୁଣଙ୍କର ଆଧାର, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍। ଏହା ପରେ, ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପହାର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ମାଆ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ୱଜନଙ୍କ ସହିତ କରିଥାନ୍ତି। ଏହାର ଫଳ କ’ଣ ମିଳେ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କହିବି, ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ। ଯେପରି ଅନେକ ପାପର ଜାଲ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଧ୍ୱଜା ଉତ୍ତୋଳନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ସେ ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ରୂପ ପାଇଥାଏ। ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃତ ସମସ୍ତ ପାପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଦୂର ହୁଏ। ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଦେବମାର୍ଗରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଜଣେ ଶ୍ରୋତା କହିଲେ—"ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୱଜା ଧାରଣ କରିବାକୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛ। ତାଙ୍କ କର୍ମ ବିଷୟରେ କହିଛ; ଏବେ ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ ଶିଖାଅ।" ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ କହିଥିଲେ, ଯିଏ ତୁଳସୀ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ମହିମାମୟ ଓ ସତ୍ପଦ୍ବୀପର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସମ୍ପଦ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେ ହରିଭକ୍ତଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, କିଛି ଅହଂକାର ନଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରୁଥିଲେ, ଶାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭାବେ ମାନୁଥିଲେ, ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଉତ୍ତମ ବଂଶକୁ ମନେ ରଖୁଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଧର୍ମପରାୟଣ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ପୋଖରୀ, ବାଗିଚା ଓ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସିରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ବିସ୍ତୃତ ଧ୍ୱଜା ଉତ୍ତୋଳନ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନକୁ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଭାଣ୍ଡକ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ସହିତ ଏକ ବୃହତ୍ ସଂଖ୍ୟାରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ। ସେ ନିମ୍ନାସନରେ ବସି, ହାତ ଯୋଡି ସେଜନକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। "ଏହି ସଦ୍ଜନମାନଙ୍କର ଏକତ୍ରିକରଣକୁ ଧର୍ମଜନମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।" ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ଏଠି ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ଧନ ଓ ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଭଲମାନେ ମହାଦୟାମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। "ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ କେମିତି ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି?" ବିଭାଣ୍ଡକ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ନେହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ—"ଯିଏ ନମ୍ର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍, ସେଠାରେ ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ ଯେଉଁ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ। ସଦା ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଏବେ ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିବି, ତାହା କୁହ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୱଜା ଉତ୍ତୋଳନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ।