ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଚଳାୟମାନ ଏବଂ ଅଚଳ ଯାହା କିଛି ଥିଲା ସେସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଅନେକ ମନ୍ଦାର ଫୁଲରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଶରୀର ଓ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହେଇ, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେବତା, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବିସ୍ତାର କରିବା ଓ ସଂକୋଚ କରିବା ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏଠିରେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଋଷି ରହି, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ହେ ମୁନି, ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ହରି ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଯବତି ସମସ୍ତ ଜଗତ ହରିଙ୍କରେ ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତେବେ କେମିତି ହରି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ? ହରିଙ୍କର ମହିମା ଅମୃତ ପାନ କରିବାରେ କିଏ ଅଲସ ହେବ? ଶାଳଗ୍ରାମ ନାମକ ମହା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ଏହି ମହାତପସ୍ବୀ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ଉପବାସ କରି, ଅତି ଧୈର୍ୟ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ। ସ୍ୱୟଂ ନିୟମିତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲରେ ନିୟୋଜିତ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାମନ୍ଦର, ପଦ୍ମନାଭ, ଜଗତର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଭୟଭିତ ହେଇ ଆମେ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଜଗତର ରୂପଧାରୀ, ହେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କାରଣ, ତୁମେ ଜୟ ପାଉ। ହେ ଜଗତର ନାୟକ, ହେ ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଧ୍ୟାନର ରୂପ ଓ ଫଳ ଅଟୁ ତୁମେ, ଭୂମିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଚେତନାର ରୂପ ତୁମେ, ନିର୍ଗୁଣ ଓ ନିଜ ରୂପରେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ଆବୃତ୍ତି କରି ନମସ୍କାର। ସୂର୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଇ, ହୋମ ଓ ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ସ୍ମରଣ କରି ଦୁଃଖ ନାଶ ହୁଏ, ସେ ଦୟାଳୁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।” ଏହିପରେ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ରହିଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ଦେବମାନେ ପ୍ରତି କଥା କହିଲେ: “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ନୀତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ତୁମେମାନେଙ୍କୁ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେଇନାହିଁ। ସବୁ ଦେବତା ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ଦେବତାକୁ କେବେ ବି ଅସୁବିଧା ଦେଇନାହିଁ, ସ୍୵ପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏକ ଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଥମେ ନିଶ୍ଚିତ କରି ନାହିଁ, ତେବେ କିପରି ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ପାଳିବେ? ଏକ ଜଣ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଖେଳ କିମ୍ବା ହାନି କିପରି କରିପାରିବେ? ଯେଉଁମାନେ ଚିରକାଳ ଇଚ୍ଛା ଓ ଏହାର ସମ୍ବନ୍ଧିତ କାମରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ମୂଢ଼ ମନ ଭାବି ଗଣାଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏଠିରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ବୋଲି ନୀତିମାନେ କହନ୍ତି। ତୁମେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଫେରିଯାଅ, ସେ ତୁମେମାନେଙ୍କୁ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେବେନାହିଁ।” ଏପରେ, ଚମେଲି ଫୁଲର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଦେଲେ। ଦେବମାନେ ସ୍୵ୟଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ସ୍୵ର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରେ, ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ନିଜ ଆଲୋକରେ ବିଭାସ୍ୱର, ପରମ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଗଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଦେଖି, ମୃକଣ୍ଡୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେ ସର୍ବଜନୀନ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶାନ୍ତ ଓ କୃପାମୟ ମୁହଁରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଶାଶ୍ୱତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାସ୍ତଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି, ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।