ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଇ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏଇ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ପାଦରୂପ ହୋଇଛି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମନ କରେ, ଯିଏ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଅଟୁଟ ରଖିଛନ୍ତି। ଋକ୍, ସାମ, ଏବଂ ଯଜୁର୍ବେଦ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବସ୍ଥିତ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ମୁଁ ଶତଶଃ ପ୍ରଣାମ କରେ। ତାଙ୍କର ଉରୁଠାରୁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପାଦଠାରୁ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ, ଅବିକାରୀ ଏବଂ ଦୋଷରହିତ। ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ଯିଏ ସତ୍ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲାଭ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସ୍ଥୂଳ ଉଭୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଚତୁର୍ଦିକ୍ମୁଖୀ ଭାବେ ନମନ କରେ। ଗୁଣରହିତ, ପରମ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱରୂପକୁ ପୁନଃପୁନଃ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯାହାକୁ ଯୋଗେଶ୍ୱରମାନେ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ କୃପା କରନ୍ତୁ। ସେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଗୁଣରହିତ ଏବଂ ପରମ ଆତ୍ମା, ମୋପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ସେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ମୋପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ। ଦ୍ୱାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୁନଃପୁନଃ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ମୋପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହୀ ହେଉନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯାହାଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ, ଏବଂ ଯିଏ ମାର୍ଗଦାତା, ସେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ମୋପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ମୋପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଗୁଣଠାରେ ଅତୀତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତିନିଗୁଣର ଆଧାର ଯିଏ, ସେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ମୋପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ। ଏହାପରେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପହାର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମ୍ମାନ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ମାତା, ଜନାନୀ, ସ୍ୱୟଂ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୁଣ୍ୟର ଫଳ କ’ଣ ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ଯେପରି ସଂଖ୍ୟାବଧ୍ୟ ଅପରାଧ ଜାଳ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯେତେ ଯୁଗ ଧରି, ସେ ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ଗୁଣ ଲାଭ କରେ। ତାଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। କର୍ତ୍ତୃକ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପାପ ଅତି କ୍ଷଣମାଧ୍ୟମେ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ସେଇ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଦେବପଥ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏଠିଏ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୱଜ ଧାରଣକୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ। ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଛ, ଏବେ ଏହାକୁ ଏକାଏକି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ ଶିଖାଇବାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ମହାତ୍ମା, ସତ୍ପଦ୍ବୀପର ଏକମାତ୍ର ନାଥ। ସମସ୍ତ ଶୁଭଲକ୍ଷଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ। ସେ ହରିଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିରହଙ୍କାର ଭାବେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଶାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ ଏବଂ ବିଶ୍ରୁତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ସମାନ ମନେ କରୁଥିଲେ, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଏବଂ ଧୃଡ଼ ଚିତ୍ତ ଥିଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେମାନେ ନିଜ ବଂଶ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଚେତନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ ପୋଖରୀ, ବାଗିଚା ଓ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେ ନାରୀ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ଶୋଭାମୟ, ବିଶାଳ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳନ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନସ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଭାଣ୍ଡକ ମୁନି ଅନେକ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ସହ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେଇ ରାଜା, ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏଠିଏ ସେ ତଳ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।