ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦିରେ ପୁରୁଷ ସୂକ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ଗୀତ ଓ ଈରାବତୀ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରିଥାନ୍ତି। ତା’ପରେ, ସେ ସୋମ, ଗାଈ ଓ ଉଷାକୁ ଉପହାର ରୂପେ ଦେଇଥାନ୍ତି। ରାତିରେ, ସେ ପବିତ୍ର ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଜାଗିରହିଥାନ୍ତି। ପ୍ରସ୍ତୁତ ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ, ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ, ଧ୍ୱଜ ତଳେ ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ପାଠରେ ସମୟ କାଟିଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଧ୍ୱଜ ଦୃଢ଼ ଭାବେ କଠରେ ଲଗାଇ ସ୍ଥାପିତ କରାଯିବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ, ଖାଇବା, ଚବାଇବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ପରିକ୍ରମା କରି, ଏହି ମହାସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରାଯାଏ: “ଓ ହୃଷୀକେଶ, ମହାପୁରୁଷ, ପୁରାତନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ବିଲୟ ହୁଏ, ସେଇ କେଶବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି। ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଜ୍ଞାନରୂପୀ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ପୃଥିବୀ ଯାହାଙ୍କ ପାଦ ହୋଇଛି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଋକ୍, ସାମ, ଯଜୁର୍ ବେଦ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମରୂପ ଭାବେ ନମସ୍କାର କରେ। ଯାହାଙ୍କ ଜଂଘାରୁ ବୈଶ୍ୟ ଓ ପାଦରୁ ଶୂଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ନିର୍ମଳ, ନିର୍ମାନ, ଅବିକାରୀ ଓ ଦୌଷ୍ୟହୀନ ସ୍ୱଭାବକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସତ୍ୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲାଭ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସ୍ଥୂଳ ସମସ୍ତ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେଖୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଗୁଣଶୂନ୍ୟ, ପରମ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେଇ ଗୁଣାତୀତ ପରମାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ। ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱୟ ପାଇଁ ଯାହାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯାହାଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ, ମାର୍ଗଦାତା ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଯେ ଗୁଣାତୀତ ହେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଧାର, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପରେ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଉପହାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ସେ ନିଜ ପୁଅ, ମାଆ, ଜନାନୀ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସ୍ବଜନମାନେ ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟର ଫଳ ଶୁଣନ୍ତୁ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଯେ, ଯେପରି ଅନେକ ପାପର ଜାଲ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯେତେ ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ, ହରିଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। କର୍ତ୍ତା ମାନେ ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଉତ୍ସର୍ଜନ କରନ୍ତି। ସେଇ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଦେବପଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ବେଳେ, ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା: “ଆପଣ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣକୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ। ତାଙ୍କ କର୍ମ ଏବଂ ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସତ୍ପଦ୍ବୀପର ଏକମାତ୍ର ନାୟକ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେ, ହରିଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିରହଙ୍କାର ଭାବେ ସେବା କରୁଥିଲେ।